meżczyźni są z Mekki a kobiety z Medyny

zobaczyć pannę przed ślubem...

Gulf News donosi, że arabski ambasador odwołał przyjęcie weselne po tym, jak okazało się, iż jego przyszła żona, osoba zawsze nosząca niqab, ma brodę i zeza. Mężczyzna spotkał się z kobietą zaledwie kilka razy i za każdym razem jej twarz przykrywał welon. Po podpisaniu kontraktu małżeńskiego (tzn. zawarciu małżeństwa) ambasador zamierzał pocałować pannę młodą, odkrył zasłonę z jej twarzy...
W trakcie procesu o unieważnienie małżeństwa mężczyzna zeznał przed sądem islamskim, że został oszukany, ponieważ matka kandydatki pokazała jego matce zamiast zdjęcia samej zainteresowanej, zdjęcie siostry panny. Żądał anulowania kontraktu i zwrotu 500 000 dirhamów (136 tyś USD) jako kosztów poniesionych na poczet wyprawy małżeńskiej (ubrań, biżuterii i innych prezentów) którą dla niej przygotował. Sąd uznał kasację małżeństwa, ale odmówił ambasadorowi zwrotu w/w kwoty.

Oczywiście do tego wszystkiego by nie doszło, gdyby przestrzegano obyczaju Proroka (saaw), nakazującego spotkanie i wzajemne przyjrzenie się sobie, PRZED podjęciem decyzji o małżeństwie...

Przekazał Abu Hurajra, że do Proroka (pokój z nim) przyszedł mężczyzna zamierzający ożenić z pewną kobietą a Prorok (pokój z nim) spytał: "Widziałeś ją?" a mężczyzna odparł, że nie. Prorok powiedział mu: "Idź więc i zobacz ją, to pomoże ustanowić miłość między wami". [al-Tirmidhi, zakwalifikowany jako sahih przez al-Albaani]

druga żona?

Stare arabskie przysłowie mówi: „Domy są miejscami sekretnymi.” Jest to maksyma wciąż dość często słyszana, wydaje się jednak, że nie ma już ona odzwierciedlenia w rzeczywistości. Prywatne sprawy domowe i rodzinne są tak szybko rozpowszechniane w obecnych czasach. O tym, co utrzymywane było w tajemnicy, teraz rozmawia się na ulicy. Jedną z rzeczy, jaką słyszymy obecnie ‘na ulicy’ - a która dotąd stanowiła niezwykle prywatną kwestię w kulturze Arabów - jest, iż czyjś ojciec szuka drugiej żony – lub trzeciej – lub czwartej. Z tego co do nas dociera, wnioskujemy, iż wielu z tych mężczyzn usprawiedliwia swą decyzję tym, że „islam na to pozwala”. Wydaje się, że zapamiętali oni tę część wersetu, która mówi [interpretacja znaczenia]:

[Koran 3:3] { [...]Żeńcie się zatem z kobietami, które są dla was przyjemne - z dwoma, trzema lub czterema [...]}

Słowa te mogą z pewnością wyrecytować z pamięci bez najmniejszego problemu. Jednakże, większość z nich niechętnie dokańcza ten werset [interpretacja znaczenia]:

[Koran 3:3] {[...]Lecz jeśli się obawiacie, że nie będziecie sprawiedliwi, to żeńcie się tylko z jedną albo z tymi, którymi zawładnęły wasze prawice. To jest dla was odpowiedniejsze, abyście nie postępowali niesprawiedliwie.}

W innych sytuacjach, słyszymy mężczyznę mówiącego bez zahamowania: „Nie jestem zadowolony ze swojej żony. Chcę spędzić resztę mojego życia w zadowoleniu.” Innego mężczyzna mówi, że ma prawo doświadczyć przyjemności seksualnej z więcej niż jedną żoną. W artykule tym, sprawdziliśmy co dzieje się w umysłach mężczyzn, którzy chcą poślubić więcej niż jedną kobietę. Jaki jest ich pogląd na tę kwestię? Chcemy również dowiedzieć się, co myślą żony na temat swych mężów zamierzających ożenić się po raz kolejny.

więcej

Ślub muzułmański

Salam alejkum siostry.Z gory przepraszam jezeli ponaglam,ale 24 grudnia zadalam pytanie odnosnie slubu muzulmanskiego czy moze byc on udzielony tylko przez szeicha i wtedy jest on wazny w 100%,czy moga go udzielac muzulmanie,ktorzy nie sa szeichami i jakie warunki musza byc spelnione,aby slub byl wazny?Chodzi mi o slub z kobieta rozwiedziona przed przyjeciem islamu (...) Mona


Wa aleikum salam.

Przepraszamy za przeoczenie, Mono. Już nadrabiamy zaległości. Oto co mówią uczeni na temat warunków ślubu muzułmańskiego:

Ślub w islamie ma pewne niezbędne "filary" i warunki; jeśli są one spełnione, wówczas małżeństwo jest ważne.


"Filary" to propozycja i akceptacja. Propozycja to kiedy łali (opiekun kobiety) mówi: "Oddaję ci taką a taką (lub "moją córkę" czy "moją siostrę") za żonę". Akceptacja ma miejsce, kiedy mężczyzna (tj. pan młody) mówi: "Przyjmuję taką i taką za żonę".


Warunki małżeństwa obejmują: Podanie imion i nazwisk panny młodej i pana młodego, zgodę ich obojga, kontrakt sporządzony przez opiekuna lub jego zastępcę, oraz obecność dwóch muzułmańskich świadków o dobrym charakterze. (...) Niektórzy uczeni twierdzą, że jeśli małżeństwo zostaje ogłoszone, wówczas nie ma obowiązku obecności przy ślubie dwóch świadków. (całość fatwy w j. angielskim)

Zgodnie z tą fatwą, gdyby ślub cywilny spełniał warunki ślubu muzułmańskiego, wystarczyłoby zawarcie jednego ślubu, który byłby zarówno cywilnym jak i religijnym. Jenak niestety, w krajach niemuzułmańskich ślub cywilny wygląda inaczej.

Także w innej fatwie zostało zadane pytanie, przez osobę żyjącą w kraju niemuzułmańskim, czy w przypadku trudności w dojeździe do najbliższego centrum islamskiego jest możliwe zawarcie ślubu, a zarejestrowanie go później. W odpowiedzi czytamy:

"Aby ślub był ważny, musi być zgoda obu stron oraz obecny musi być opiekun (łali) kobiety i dwóch muzułmańskich świadków o dobrym charakterze, oraz nie powinno być przeszkód po stronie któregokolwiek z partnerów. 

Jeżeli są spełnione te warunki i kontrakt jest zawarty poprzez propozycję i akceptację przez opiekuna i męża, wówczas ślub zostaje zawarty. Zapisanie i udokumentowanie małżeństwa ma miejsce wyłącznie dla ochrony praw ludzi i aby uniknąć nieporozumień. Zgodnie z tym, jeśli zgadzasz się wziąć ślub w sposób opisany powyżej a opóźniając jego rejestrację i dokumentację do czasu powrotu do swego kraju lub do czasu, gdy będzie ci łatwiej pojechać do centrum islamskiego, wówczas nie ma nic złego w uczynieniu tego (tj. w zawarciu takiego ślubu). (...)"

Zatem wywnioskować można, że osoba imama, szejcha itp., generalnie nie jest konieczna do zawarcia ślubu muzułmańskiego.

Jednak należy wziąć pod uwagę warunek obecności opiekuna panny młodej, który to nie może być niemuzułmaninem... Zatem jeśli kobieta nie ma w bliskiej rodzinie muzułmanina (np. ojca, brata), wówczas jej opiekunem może zostać sędzia muzułmański (qadi), imam meczetu, miejscowy mufti, lub inny muzułmanin cieszący się autorytetem wśród społeczności. (źródło) Tak więc jednak najlepszym wyjściem byłoby udanie się do pobliskiego meczetu.

Dodatkowa lektura związana ze tematyką małżeństwa:
- zbiór fatw
- Małżeństwo w islamie

M.

kiedy podjąć decyzję o rozwodzie?

Salam aleikum! Jestem muzulmanka i zarazem mezatka. Bardzo prosze o rade poniewaz mam problem w moim malzenstwie. Chodzi o to, iz czuje, ze nie kocham mojego meza, czuje, ze nie chce z nim dalej byc, ale nie potrafie od niego odejsc. Jakas sila mnie trzyma,ale nie milosc! Chyba wlasnie ogarnia mnie strach przed podjeciem decyzji. Rozmawialam juz z mezem o tym, mowi, ze powinnam podjac samam decyzje i wiedziec czego chce, ale ja nie potrafie nic zrobic, stoje w miejscu nie chece tego malzenstwa, ale nadal w nim trwam. Boje sie, ze jak dluzej bede w tym tkwic, to popelnie powazny blad i grzech, zrobie cos haraam bo nie chce byc z mezem, a mimo nadal z nim jestem, obawiam sie o swoja religijnosc...
Mam nadzieje, ze siostry doradza mi tu co zrobic. Katarzyna.


Salam alejkum wa rahmatullahi wa barakatuh

Siostro - nikt, absolutnie nikt nie ma prawa podjąć decyzji za Ciebie. Jeżeli mieszkasz w kraju muzułmańskim, lub umma w której żyjesz jest wystarczająco rozbudowana, możesz zwrócić się o pomoc do sędziego lub imama, którego darzysz szacunkiem i zna waszą sytuację. W każdej sytuacji będzie to Twoja decyzja, bo jak rozumiemy, Twój mąż problemu nie uznaje za wystarczający do rozwodu. Nie możesz jednak swoją sytuacją usprawiedliwiać ewentualnych grzechów - proś Allaha o pomoc i siłę, aby przeciwstawić się pokusie, jakakolwiek by nie była.

Jeżeli nie masz tyle odpowiedzialności cywilnej i siły wewnętrznej, żeby wnieść o rozwód, to najprawdopodobniej jednak Twoje małżeństwo z jakichś względów jest dla Ciebie wygodne. Być może jest to podejście asekuracyjne - lepsze zło znane, niż zło nieznane.

Z punktu widzenia islamu rozpad rodziny jest najgorszym z dopuszczalnych rozwiązań. Jeżeli już nie kochasz swojego męża, jaką masz gwarancję, że Twoje uczucie do ewentualnego następnego męża nie zgaśnie? I co - kolejny rozwód? Może lepiej zapisać się na terapię małżeńską, odgrzebać to wszystko, co was łączyło wcześniej, postarać się odbudować uczucie lub utworzyć nową wieź? Nie musi to być szalona miłość z dreszczykiem emocji, charakterystyczna dla etapu zauroczenia, ale głęboka przyjaźń i ciepło łączące dwoje ludzi, będących ze sobą w imię Allaha i mających na celu osiągnięcie zbawienia.
Nie zapominaj też o istikharze - modlitwie o przewodnictwo. Dua w niej wypowiadane brzmią w przybliżeniu tak:

Boże, proszę Cię o przewodnictwo ze względu na Twoją Wiedzę i Twoją Moc, i proszę Cię o Twe wielkie Dobro. Ty jesteś Sprawcą, a ja nie. Ty posiadasz Wiedzę, a ja nie i Ty znasz to, co skryte, Boże! Skoro wiesz, że (to o co prosisz, pytasz) jest dla mnie dobre, ze względu na religię i życie doczesne i przyszłe, spraw aby tak się stało i ułatw mi to, i błogosław mnie tym. A skoro wiesz, że (to o co prosisz, pytasz) jest szkodliwe dla mnie ze względu na religię i życie doczesne i przyszłe, to odsuń to ode mnie, a mnie od tego odwiedź. Obdarz mnie tym, co jest najlepsze dla mnie, i spraw, abym był z tego zadowolony.

Cały zespół bloga życzy Ci podjęcia odpowiedniej decyzji.

Więcej:
- rozwód na życzenie żony
- opieka nad dziećmi
- fatwy dotyczące rozwodu
- modlitwa istikhara

islamski sposób na sprzeczki

W życiu już tak jest, że od czasu do czasu nawet najbardziej uduchowione osoby maja ochotę komuś skręcić kark. Najczęściej nasze mordercze zapędy skierowane są ku osobom z najbliższej rodziny, ponieważ z nimi, chcąc, nie chcąc, spędzamy najwięcej czasu, mają więc najwięcej okazji, żeby nam nadepnąć na odcisk.

O ile nikt się specjalnie nie przejmuje faktem, że brat nawpychał młodszej siostrze, że jest idiotką i „wtedy, kiedy wszyscy stali w kolejce po intelekt, ona najwyraźniej stała w kolejce po ładne oczy, a tych też nie dostała”, bo przecież nie wypisze się z rodziny, to z mężem sprawa ma się trochę inaczej. Do kontynuowania małżeństwa nikt nikogo nie zmusi :)

Wg islamu małżonkowie powinni odnosić się do siebie z wyrozumiałością i miłością i jest to podstawowy powód, dla którego ich obowiązkiem jest pokojowe rozwiązywanie problemów wyklucza wewnętrzną walkę o wpływy.

On stworzył dla was żony z was samych, abyście żyli we wzajemnym spokoju; i
ustanowił między wami miłość i miłosierdzie [Koran 30:21]

One są ubiorem dla was, a wy jesteście ubiorem dla nich [Koran 2:187]

Niestety szczytny ideał często jest ciężki do zrealizowania. Dwoje ludzi pod jednym dachem ma trzy interesy: swój własny, wspólny i „tego drugiego”. Często wspólny interes jest trochę oprotestowywany przez egoistyczny głos wewnętrzny, który podburza do walki o swoje. W takiej sytuacji jak można mówić o spokojnym zaakceptowaniu egoistycznych zachowań współmałżonka lub innego członka rodziny.

To temat bardzo obszerny, jest to jednak główna oś powstawania sporów, również małżeńskich, które jakoś przecież trzeba rozwiązać.

Na muzułmanina, zwłaszcza małżonka, który się nam śmiertelnie naraził, nie można obrazić się na wieki i całkowicie ignorować jego obecności, bez wyjaśnienia powodu niełaski i prób załagodzenia sytuacji. Dozwolone przez islam „trzy dni milczenia” (zob. Rozdział 57)pozwalają uspokoić rozszalałe emocje, przemyśleć problem, ułożyć myśli i przygotować się do „starcia”.

Kiedy muzułmanin lub muzułmanka nakreśla adwersarzowi (małżonkowi lub komukolwiek innemu) istotę i ogrom przewinienia nie może wrzeszczeć i w ten sposób wyżywać się. Jest to bardzo dobry sposób ulżenia sobie, jednak jest sprzeczny z islamskim obowiązkiem szacunku wobec współmałżonka/członka rodziny, drugiego muzułmanina i człowieka.

Słudzy Miłosiernego: ci, którzy chodzą po ziemi skromnie i kiedy ludzie nieświadomi zwracają się do nich, to mówią: "Pokój!" [Koran 25:63]

Jeśli ktoś nie jest w stanie zapanować nad emocjami w kontakcie bezpośrednim powinien znaleźć negocjatora. Zaufana osoba pomoże na chłodno ustalić przyczyny konfliktu i grzecznie przekaże je drugiej stronie. Godzenie skłóconych muzułmanów jest nagradzane przez Allaha.

Pod żadnym pozorem wierzący muzułmanin nie ma prawa odpłacić komuś krzywdy mentalnej lub fizycznej takim samym postępowaniem. I choć w pierwszej chwili większość z nas obiera najprostszą formę egzekucji należnego szacunku czy dobra materialnego należy zawsze pamiętać, że popełnione przez kogoś nie upoważnia nas do tego samego. Dotyczy to zarówno rozmowy jak i postępowania.

O wy, którzy wierzycie! Sami jesteście odpowiedzialni za wasze dusze. [Koran
5:105]

Ten, kto idzie drogą prostą, idzie nią dla siebie samego; a ten, kto błądzi, błądzi na szkodę sobie samemu. Żadna dusza niosąca ciężar nie poniesie ciężaru innej [Koran 17:15]

Dobry czyn i zły czyn nie są równe. Odsuwaj więc gorszy czyn tym, co jest lepsze. Wtedy ten, który jest tobie wrogiem, będzie jak bliski przyjaciel. [Koran 41:34]

Pozostaje więc - O ZGROZO - dyskusja. Może być stanowcza, ale bez podnoszenia głosu, pozbawiona inwektyw i wyzłośliwiania się. W sytuacjach beznadziejnych, w których dogadać się nie da, sąd.

Ślub i Wesele a Islam

Ceremonia zaślubin (w języku arabskim - nikah), ma miejsce w meczecie lub domu w obecności imama - czy osoby uprawionej do udzielania ślubu oraz świadków. Większość uczonych wymaga również obecności i zgody wali'ego - opiekuna kobiety (ojca, dziadka, brata, itd.), aczkolwiek uczeni szkoły hanafickiej mają inne zdanie (więcej na ten temat w komentarzach). Państwo młodzi, oboje, muszą być świadomi i zgodni co do kwestii zawarcia małżeństwa. Kobiety do zawarcia małżeństwa nie wolno zmuszać (>więcej)

Świadkowie potwierdzają podpisami treść kontraktu ślubnego, który jest formą umowy cywilno-prawnej między kobietą a mężczyzną.

Zawierając małżeństwo, kobieta otrzymuje od męża wiano - czyli mahr. Jest to warunek, który spełnić musi mężczyzna zgodnie z zaleceniami Proroka Muhammada.

Mahr, zarówno jego przedmiot jak i wartość uzależnione są od statusu rodziny i kobiety i mężczyzny, stopnia zamożności i pozycji społecznej. Islam zaleca, aby mahr zamykał się w rozsądnej i niewygórowanej kwocie. Jest wiele przypadków, potwierdzonych przez sunnę Proroka, kiedy mahr stanowiła np. zwykła srebrna obrączka, czy nawet wiedza o Koranie, którą mąż przekazywał żonie (albowiem była to jedyna rzecz, którą mógł ofiarować).

Mahr może podzielony być na części, w zależności od ustaleń. Zazwyczaj całą kwotę kobieta powinna otrzymać w momencie podpisywania kontraktu małżeńskiego, aczkolwiek strony mogą uzgodnić, iż część wiana zostanie wypłacona w terminie późniejszym. Kobieta i mężczyzna mogą ponadto ustanawiać warunki odnośnie zasad funkcjonowania małżeństwa, egzekwowania swoich praw i przywilejów. Żaden jednak z warunków, nie może być sprzeczny z prawami islamu, co oznacza, iż warunki stawiane nie mogą zabraniać rzeczy dozwolonych przez islam lub zezwalać na to, czego islam zabrania, np. kobieta nie może domagać się od męża, aby rozwiódł się z pierwszą żoną (jeśli takową posiada) tylko po to, by się z nią ożenić skoro islam na wielożeństwo zezwala. Może natomiast zastrzec iż podczas małżeństwa z nią, mężczyzna nie weźmie drugiej żony (zob. kontrakt małżeński a wielożeństwo), czyli zrezygnuje z prawa do wielożeństwa, albowiem choć jest ono pod określonymi warunkami dozwolone, nie jest obowiązkowe. Jest opcją, z której mężczyzna może zrezygnować (więcej >TU.)

Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział „Warunki, które najbardziej zasługują na to, by ich przestrzegać, to te, na podstawie których dozwolone są intymne części ciała (na których zawiera się małżeństwo).” [Buchari]
Umar bin al-Chattab (oby Allah był z niego zadowolony) powiedział: „Pełne prawa są (ustanawiane z ich) warunkami.”

Wśród innych warunków warto uwzględnić też (zarówno przez muzułmanki jak i niemuzułmanki) m.in.:
- potwierdzenie przysługującego kobiecie w islamie prawa do pracy zarobkowej poza domem;
- potwierdzenie prawa do kształcenia się (kursy, studia itd.);
- potwierdzenie prawa do podróży do kraju kobiety oraz spotkań z bliskimi - na zasadach uzgodnionych wcześniej z mężem, tj. minimalna częstotliwość (np. 2 razy do roku), prawo do samodzielnej podróży (tj. bez męża, jeśli z jakichś powodów nie może jej towarzyszyć, ona jechać musi, a innego mężczyzny mahram nie ma), prawo do podróży z dzieckiem/dziećmi itp.;
- potwierdzenie ustalonego wcześniej miejsca zamieszkania - tj. np zastrzeżenie, że kobieta nie zgadza się na życie pod jednym dachem (mieszkanie, pokój, dom) z teściami i stawia warunek samodzielnego lokum;
- w przypadku niemuzułmanek warto potwierdzić prawo do wyznawania i praktykowania swojej religii, innej niż islam (nie można jednak postawić warunku wychowania dzieci w religii matki, ponieważ to jest sprzeczne z islamem).

Małżonkowie, w umowie mogą też uzgodnić warunki ewentualnego rozwodu.

W różnych krajach prawo islamu opiera się na różnych szkołach prawa - malikickiej, hanafickiej, hanbalickiej, szafiickiej, na różnych interpretacjach zasad, na różnych fatwach - a te mogą niektóre warunki uznawać bądź odrzucać, więc niektóre z w/w oraz innych warunków mogą nie zostać zaakceptowane, niemniej im więcej warunków zostanie ustalonych na tym etapie, tym bezpieczniej.

Zatem w kontrakcie małżeńskim pojawiają się następujące informacje:

• data i miejsce zawarcia małżeństwa
• dane i podpisy małżonków, imama oraz świadków
• wysokość mahru
• dodatkowe warunki

Imam wygłasza kazanie z okazji zawarcia małżeństwa – tzw. khutbah nikah, podkreślając wagę podejmowanej decyzji i obowiązki małżonków.

Uzyskując odpowiedzi twierdzące od obojga "zainteresowanych" - ogłasza ich mężem i żoną.

WALIMA czyli przyjęcie weselne.
Sunna Proroka Muhmmeda, naucza, iż wydanie walimy czyli weselnego przyjęcia jest obowiązkiem muzułmanina, chodzi o to, by fakt zaślubin nie był utrzymywany w tajemnicy i, by nie było takiego podejrzenia - otoczenie winno o tym wydarzeniu zostać poinformowane. Przyjęcie nie musi być wcale wystawne, za czasów Proroka bardzo często serwowano podczas niego – proste potrawy – daktyle, danie z ziarna pszenicy, mięsa, jogurt. Przyjęcie może być przesunięte w czasie np. ze względów ekonomicznych. Zaproszenia powinni otrzymać członkowie obojga rodzin, można też zaprosić dalszych krewnych, przyjaciół.

Polecana lektura
MAŁŻEŃSTWO W ISLAMIE
różnice między ślubem islamskim a chrześcijańskim
warunki kontraktu małżeńskiego
zmiana nazwiska a islam

O tradycjach i zwyczajach:
Algieria:
algierskie wesele
Jak poznać przyszłą żonę/męża?
model rodziny
Arabia Saudyjska
jak Saudyjczykowi wpada w oko przyszła żona
kto ma wybrać?
wesele w saudyjskim stylu
Jordania
chotba i między chotbą a weselem
o poszukiwaniu żony i wyborze męża

Jeśli są panie lub panowie piszący o zwyczajach w innych krajach, prosimy o informacje.

jak to jest z tym biciem?

Małgorzata: Jak to jest z tym biciem w Koranie, jak jest ono postrzegane w środowiskach muzułmańskich? Czy nie był on dla pań jakimś hamulcem przed przyjęciem tej religii?

W przypadku sporów rodzinnych, Koran wzywa męża do traktowania żony uprzejmie i aby zawsze miał na uwadze jej zalety. Allah mówi:

{Obchodźcie się z nimi w sposób przyzwoity. A jeśli czujecie względem nich wstręt, to, być może, czujecie wstręt do czegoś,w czym Allah umieścił wielkie dobro.} [Koran 4:19]

Jeśli problem dotyczy zachowania żony, mąż może namawiać ją do poprawy i apelować do jej rozsądku. W większości przypadków środek ten może być wystarczający. W przypadku, gdy problem nadal występuje, mąż może wyrazić swoje niezadowolenie w inny pokojowy sposób, poprzez spanie w oddzielnym łóżku. Zdarzają się jednak przypadki, kiedy żona nadal umyślnie znęca się, wyraża pogardę w stosunku do męża i lekceważy jej obowiązki małżeńskie. Zamiast rozwodu, mąż może odwołać się do innego środka, który może pomóc, przynajmniej w niektórych przypadkach. Taki środek jest dokładnie opisany jako delikatne klepnięcie na ciele, ale nigdy nie w twarz, traktując to bardziej jako symboliczny środek napomnienia niż kary. Może tak uczynić tylko w skrajnych przypadkach i tylko wtedy, jeżeli na pewno poprawiłoby to sytuację. Jednakże, jeśli istnieje obawa, że mogłoby to pogorszyć stosunki lub być powodem rozpadu rodziny, to powinien tego zaniechać całkowicie. Allah mówi:

{Mężczyzni są opiekunami kobiet ze względu na to, że Allah dał wyższość (siłę) jednym nad drugimi, i ze względu na to, że oni rozdają ze swojego majątku. Przeto cnotliwe kobiety są pokorne i zachowują w skrytości to, co zachował Allah. I te, wobec których nieposłuszeństwa i złego postępowania (nuszuz) się boicie, (najpierw) napominajcie je, (następnie) nie dzielcie z nimi łoża i (ostatecznie) uderzcie je (lekko, jeśli to konieczne)! A jeśli są wam posłuszne, to nie stosujcie wobec nich przymusu. Zaprawdę, Allah jest Wzniosły, Wielki!} [Koran,4:34]

Nawet tutaj to maksymalne działanie jest ograniczone przez nastepujące punkty:

a) musi to stanowić rzadki wyjątek od reguły wzajemnego szacunku, życzliwości i odpowiedniego traktowania. Na podstawie Koranu i hadisów środek ten może być stosowany jedynie w przypadkach niegodziwości ze strony żony lub skrajnego powstrzymania się i odrzucenia spełnienia racjonalnej prośby męża. Nawet wtedy, inne środki, takie jak zachęta, należy zastosować najpierw.

b) zgodnie z hadisem, nie jest dopuszczalne uderzyć kogokolwiek w twarz oraz powodować jakąkolwiek krzywdę. Co hadis definiuje jako „dharban ghajra mubarrih” lub „lekkie, niedotkliwe, niebolesne uderzenie”, zostało zinterpretowane przez wczesnych uczonych jako (symboliczne) zastosowanie misłaku (cienkiej łodyżki używanej jako szczoteczki do zębów przez Proroka)! Ponadto, jako dopuszczalne "uderzenie" zostało określone to, które nie pozostawia śladu na ciele (czyli na tyle lekkie). Interesujący jest fakt, że to określenie stanowi kryterium stosowane we współczesnym prawie Ameryki, aby oddzielić lekkie i nieszkodliwe uderzenie(klepnięcie) od uderzenia z "nadużyciem" w sensie prawnym. To jasno pokazuje, że nawet ta skrajna ostateczność nie spełnia definicji "fizycznego znęcania", " przemocy w rodzinie", lub „bicia żony" w prawie 20 wieku liberalnej demokracji.

c) dopuszczalność takiego symbolicznego wyrazu powagi sytuacji nie oznacza, że jest to zalecane. W kilku hadisach, Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) zniechęca do tego środka. Jego słowa są następujące: "Nie bijcie kobiet sług Allaha"; "Niektóre (kobiety) odwiedziły moją rodzinę, skarżąc się na swoich mężów (o pobicie ich). Ci (mężowie) nie są najlepszymi z was"; "[Czyż nie jest hańbą, że] jeden z was bije swoją żonę, jak [bez skrupułów] bije niewolnika, a później, pod koniec dnia, z nią śpi?" (Patrz Rijad Al-Salihin,137-140). W innym hadisie Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) powiedział: “Jak którykolwiek z was może bić swoją żonę, jak bije wielbłąda, a następnie spać z nią?..." (Sahih Al-Bukhari, Rozdz. 8. hadis 68, str. 42-43).

d) prawdziwym naśladowaniem sunny jest podążanie za przykładem Proroka Muhamma (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim), który nigdy nie uciekał się do tego środka, niezależnie od okoliczności.

e) islamskie nauki są uniwersalne w naturze. Stanowią odpowiedź na potrzeby i okoliczności różnych czasów, kultur i okoliczności. Niektóre środki mogą sprawdzać się w niektórych przypadkach i kulturach lub u niektórych osób, ale nie będą skuteczne w innych. Z definicji, "dopuszczalność" aktu, nie oznacza, że jest on wymagany, popierany czy zalecany. W rzeczywistości byłoby lepiej określić granicę dopuszczalności, tak jak w tym przypadku, zamiast pozostawiać go nieograniczonym i bez zastrzeżeń, lub całkowicie ignorować go. Wobec braku ścisłych wytycznych, osoby mogą interpretować sprawy na swój sposób, co może prowadzić do przesady i realnych nadużyć.

f) wszelka przesada, okrucieństwo, przemoc w rodzinie, lub nadużycia popełnione przez każdego "muzułmanina" nigdy nie znajdzie rzetelnego usprawiedliwienia w objawionym tekście (Koran lub hadisy). Za takie ekscesy i przemoc powinno obwiniać się osobę, która nie postępuje zgodnie z prawdziwą sunną Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będzie z nim).

Dr Jamal Badawi

Przyjrzyjmy się również, jak był interpretowany werset 4:34 przez uczonych spośród Towarzyszy Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) i pierwszych prawych pokoleń muzułmanów:

POSTĘPOWANIE W PRZYPADKU NIEPOSŁUSZEŃSTWA ŻONY
Allah powiedział: {A te, których nieposłuszeństwa (nuszuz) się boicie} - co oznacza: kobieta, u której zaobserwujecie nieposłuszeństwo wobec jej męża, na przykład, kiedy zachowuje się, jakby górowała nad nim, nie słucha go, ignoruje, czuje do niego niechęć, itd. Kiedy oznaki te pojawiają się u kobiety, mąż powinien ją pouczyć i przypomnieć o karze Allaha, jeśli będzie mu nieposłuszna. W rzeczy samej, Allah nakazał żonie być posłuszną mężowi i zabronił jej nieposłuszeństwa, ze względu na ogrom jego praw i wszystko, co dla niej robi. (...)

Słowa Allaha: {pozostawiajcie je w łożach} – Ali bin Abi Talha przekazał, że Ibn Abbas powiedział: „Opuszczanie odnosi się do zaniechania współżycia, leżenia na jej łożu plecami do niej”. Kilku innych stwierdziło podobnie. As-Suddi, Ad-Dahhak, Ikrimah i Ibn Abbas w innym przekazie dodali: „Nieodzywania się do niej i nierozmawiania z nią”. Muałija bin Hajda Al-Quszajri powiedział: „Wysłanniku Allaha! Jakie prawo posiada żona któregoś z nas względem niego?”. Prorok powiedział: „Byś ją żywił, kiedy jesz, odziewał ją, kiedy kupujesz odzież dla siebie i nie bił jej w twarz czy przeklinał, i nie opuszczał jej, chyba że w obrębie domu” (Sunan, Musnad).

Słowa Allaha: {uderzajcie je} - oznaczają: jeśli pouczenia i opuszczenie jej w łożu nie przynosi pożądanych rezultatów, wolno wam ukarać żonę, nie uderzając jej dotkliwie. Dżabir powiedział, że podczas Pożegnalnej Pielgrzymki Prorok powiedział: „Bójcie się Allaha względem kobiet, albowiem one są waszymi pomocnicami. Przysługuje wam od nich prawo, by nie pozwalały nikomu, komu nie chcecie przestępować przez wasz próg. A jeśli tak uczynią, wolno wam je lekko uderzyć. Im przysługuje od was prawo do zapewnienia im pożywienia i odziania w rozsądny sposób” (Muslim). Ibn Abbas i kilku innych powiedziało, że werset ten odnosi się do uderzeń, które nie są silne. Al-Hasan Al-Basri powiedział, że oznacza to uderzenia, które nie są dotkliwe.

JEŚLI ŻONA JEST POSŁUSZNA MĘŻOWI NIE WOLNO STOSOWAĆ WOBEC NIEJ ŻADNYCH ŚRÓDKÓW POPRAWCZYCH
Allah powiedział: {A jeśli są wam posłuszne, nie stosujcie wobec nich żadnych środków} - co oznacza: jeśli żona posłuszna jest mężowi we wszystkim, na co Allah zezwolił, mężowi nie wolno stosować żadnych środków poprawczych wobec żony. Dlatego w tym przypadku mąż nie ma prawa jej uderzyć czy stronić od niej w łożu.

Słowa Allaha: {Zaprawdę, Allah jest Wzniosły, Wielki} - przypominają mężczyznom, że jeśli dopuszczą się bezzasadnych wykroczeń wobec żon, Allah, Wzniosły, Wielki jest ich Obrońcą i zemści się na tych, którzy popełniają wobec nich wykroczenia i traktują je niesprawiedliwie.

ŹRÓDŁA:
Wife Beating in Islamic Perspective
"Tafsir Ibn Kasira Świętej Księgi Koranu", Sura Kobiety (an-Nisa), w. 34.

Sanak

małżeństwa między kuzynami

Kamila, 21.02: Zastanawia mnie dlaczego islam zezwala na malżenstwa miedzy kuzynami? (...) Wiadomo, ze najzdrowsze i najsilniejsze potomstwo płodzi sie kiedy osoby nie sa w ogole ze soba spokrewnione. Wiec czy te malzenstwa faktycznie maja zrodla w tradycji i islam to zaakceptowal (podobnie czesto jak z obrzezaniem) czy faktycznie jest to ustankcjonowane przez religię?

W imię Boga, Miłosiernego, Litościwego.

Islam bardzo jasno określił relacje między osobami spokrewnionymi, zarówno jeśli chodzi o ich jakość, jak i rzeczy nie/dozwolone między członkami szeroko pojętej rodziny, m.in. zawieranie związków malżeńskich. Prawo Allaha wyraźnie sankcjonuje typy osób dozwolonych i niedozwolonych w małżeństwie:

{Są wam zabronione: wasze matki, wasze córki i wasze siostry; wasze ciotki ze strony ojca i ze strony matki; córki brata i córki siostry; i wasze matki, które was żywiły piersią; i wasze siostry mleczne i matki waszych żon; i wasze pasierbice będące pod waszą opieką, zrodzone z żon, z którymi już żyliście; a jeśli jeszcze z nimi nie żyliście, to nie będziecie mieli grzechu; i żony waszych synów, zrodzonych z waszych lędźwi; i żebyście nie poślubiali dwóch sióstr, chyba że to miało miejsce w przeszłości. Zaprawdę, Bóg jest przebaczający, litościwy! A także kobiety chronione (muhsana), oprócz tych, którymi zawładnęły wasze prawice. Oto co przepisał wam Bóg! I dozwolone wam jest poszukiwać żon poza tymi, które zostały wymienione} [Koran, 4:23, 24].

Powyższy werset ustanawia, które kobiety są niedozwolone w małżeństwie dla muzułmanów i odwrotnie - rodzaje mężczyzn, za których nie wolno wyjść muzułmance. W kolejnym wersecie Allah uczynił podobnie, wymieniając osoby, przed którymi kobieta nie musi przestrzegać zasad hidżabu:

{Powiedz wierzącym kobietom, żeby spuszczały skromnie swoje spojrzenia i strzegły swojej czystości; i żeby pokazywały jedynie te ozdoby, które są widoczne na zewnątrz; i żeby narzucały zasłony na piersi, i pokazywały swoje ozdoby jedynie swoim mężom lub ojcom, albo ojcom swoich mężów, albo swoim synom lub synom swoich mężów, albo swoim braciom, albo synom braci, lub synom swoich sióstr; lub ich żonom, lub tym, którymi zawładnęły ich prawice; albo swoim służącym spośród mężczyzn, którzy nie są owładnięci pożądaniem cielesnym; albo też chłopcom, którzy nie poznali nagości kobiet} [Koran, 24:31].

Nie wiem, czy małżeństwa między kuzynami były praktykowane w kulturze arabskiej w epoce przed islamem, ale należy zwrócić uwagę, iż islam zniósł wiele typów małżeństw, jakie wówczas istniały (np. mażeństw zbiorowych kilku mężczyzn z jedną kobietą, małżeństw wymiany, w których dwóch mężczyzn wymieniało się żonami, bez rozwodu i utrzymywało z nimi stosunki, itd.) oraz zabronił zawierania ich między niektórymi rodzajami krewnych, np. syna z żoną ojca, co wcześniej było praktykowane. Dlatego trudno tu mówić o adaptacji tradycji arabskiej przez islam. Bóg ustanowił Własne uniwersalne Prawo dla całej ludzkości, niezależne od ich wcześniejszej kultury.

Jak jasno widzimy, Allah zezwolił na małżeństwa między kuzynami, a On wie, co jest dobre a co szkodliwe dla Jego stworzenia.

{Czyż nie będzie wiedział Ten, który stworzył? On jest Przenikliwy, Świadomy!} [Koran, 67:14]

Oczywiście, nie oznacza to, że wady potomstwa dwojga kuzynów nie są spowodowane bliskim pokrewieństwem rodziców. Badania naukowe dowodzą, że dzieci takich par mogą być bardziej narażone na skazy genetyczne, choroby dziedziczne, aczkolwiek prawdopodobieństwo, że tak się stanie, jest jedynie o 2-3% wyższe niż u par niespokrewnionych ze sobą osób. Uczeni muzułmańscy nie mają nic przeciwko, aby para kuzynów poddała się przed zawarciem małżeństwa odpowiednim badaniom w kierunku ustalenia tego typu ryzyka, jeśli tak zalecają lekarze.

Należy dodać, że małżeństwa między osobami spokrewnionymi nie są w jakiś szczególny sposób zalecane przez islam. Zawierając je trzeba wziąć pod uwagę niekorzystne skutki ewentualnego konfliktu czy rozwodu między małżonkami, które mogą wpłynąć na relacje w obrębie rodziny. Nie jest to jednak powód, by ich nie zawierać, bądź do nich zniechęcać.

Co więcej, prawo żadnego kraju europejskiego (i wielu innych) takich związków nie zabrania.

A tak już z doświadczenia własnego oraz innych muzułmanek mających styczność z rodzinami muzułmańskimi (m.in. w Jordanii), w których małżeństwo kuzynostwa jest rzeczą powszechną (w krajach arabskich dość często praktykowaną), mogę poświadczyć, że większość potomstwa z takich związków rodzi się zdrowa. Są przypadki wad wrodzonych, skaz genetycznych, ale nie tak częste jak te opisane przez autorkę komentarza. Zresztą, zapraszam siostry również tutaj do podzielenia się doświadczeniami w temacie.

Źródła:
"Status kobiety w islamie", Haithem Abu-Rub, Beata Zabża
Fatwa 1
Fatwa 2

http://www.cousincouples.com/

Iman

prawo rodzinne - opieka nad dziećmi po rozwodzie rodziców

W ramach prawa islamskiego (szaria) matka jest lepszym opiekunem dziecka, ze względu na bezwarunkową miłość macierzyńską i naturalne wyczulenie na jego potrzeby. Prorok powiedział: "Ktokolwiek rozdzieli matkę z jej dzieckiem, tego Allah rozdzieli z jego ukochanymi w dniu sądu ostatecznego".

Taki podział, wg szariatu, nie zależy w żadnym razie od pozycji ojca. Abu Bakr, rozsądzając prawo opieki nad dzieckiem między Omarem a jego byłą żoną powiedział: "Zaprawdę jej dotyk, ślina i zapach są lepsze dla niego niż cały pobyt u ciebie".

Jeśli małżonkowie zamierzają się rozwieść, lub o rozwód występuje kobieta, mąż nie może szantażować żony odebraniem dzieci.

Warunki, jakie powinna spełniać kobieta, aby dzieci pozostały przy niej:

1. Musi być zdolna do wychowania: samodzielna, zdrowa umysłowo i fizycznie, dojrzała i odpowiedzialna.

2. Nie może być ponownie zamężna. Prorok powiedział kobiecie, która wystąpiła o prawo opieki nad dzieckiem: "Ty masz prawo do niego, skoro nie wyszłaś ponownie za mąż", jednak niektórzy uczeni (np. al-Hasan, Ibn Hazm) twierdzili, że jeśli drugi mąż zgodzi się na to, by ona opiekowała się dzieckiem z poprzedniego małżeństwa, to ma ona prawo do opieki nad nim.

3. Musi być muzułmanką - niemuzułmanie nie mogą być opiekunami dla muzułmanów, niewierni nie mogą decydować o losie muzułmanów, na podstawie wersetu:
   

   {I Bóg nigdy nie przygotuje niewiernym drogi przeciwko wiernym} [Koran 4:141]

   jednak nie wszyscy uczeni byli zgodni w interpretacji tej kwestii: szkoła hanaficka dała niewiernej takie samo prawo opieki nad dzieckiem, jakie ma muzułmanka (pod warunkiem wychowania dziecka na muzułmanina), uczeni twierdzą także, iż niemuzułmanka może wychować dziecko muzułmanina pod warunkiem, że wcześniej nie była muzułmanką, tzn. nie odwróciła się od islamu.

4. Przestrzegać zasad moralnych - wg. szkoły szafiickiej i hanbalickiej, jednak nie wszyscy uczeni zgadzają się z tą opinią, np. Ibn Hazm powiedział, że Prorok nie odebrał żadnym rozpustnym kobietom prawa opieki nad własnymi dziećmi i dlatego on nie przyjął tej opinii.
   

Okres opieki i zasady jej przyznawania

Opieka nad dzieckiem matki będącej po rozwodzie trwa nieprzerwanie od urodzenia aż do czasu jego usamodzielnienia. Według szkoły hanafickiej jest to wiek siedmiu lat dla chłopca i dziewięciu dla dziewczynki, która pozostając dłużej wśród kobiet ma okazję nabrać kobiecego charakteru. Po upływie tego czasu dziecko ma prawo wyboru, z którym z rodziców chciałoby pozostać, jeśli go nie dokona, to nie ma uzgodnionej opinii prawnej.
Według znanego uczonego Ibn al-Qajjim al-Dżałzijja pozostanie ono u matki dalej, gdyż cały czas przebywało u niej. Według innej opinii uczonych, sprawę rozstrzyga losowanie. Najbardziej popularną formą rozstrzygającą tą kwestię jest ocena sędziego, co będzie z większą korzyścią dla dziecka, ponieważ ani Koran ani tradycja Proroka nie omawia tej sprawy. Według szkół malikickiej i hanafickiej matka ma prawo opiekować się dziewczynką, aż wyjdzie ona za mąż. W razie nieprzestrzegania zasad religii islamskiej przez jednego z rodziców prawo opieki nad dzieckiem przechodzi na drugie z nich. Jedno z rodziców nie może odmówić drugiemu widywania dziecka.
Ibn Tajmijja opowiedział następującą sytuację dotyczącą przyznawania prawa opieki nad dzieckiem, po jego usamodzielnieniu się:

U islamskiego władcy (sędziego) sprzeczali się rodzice o przyznanie prawa opieki nad dzieckiem. Władca pozwolił wybierać dziecku, a gdy wybrało ono ojca, matka poprosiła, by władca spytał się czemu tak uczyniło. Zapytane dziecko powiedziało: "Matka wysyła mnie codziennie do szkoły, a nauczyciel mnie bije, natomiast ojciec pozwala mi cały czas tylko bawić się z dziećmi". Usłyszawszy to władca zmienił decyzję i oddał dziecko pod opiekę matki.

Podany przykład świadczy o tym, że przyznawanie prawa opieki przez losowanie lub z wyboru dziecka odnosi się do przypadków, gdy oboje rodzice zachowują się moralnie i mają na celu jego dobro.

W razie wyjazdu na określony czas jednego z rodziców, drugi z nich przejmuje opiekę, ponieważ wyjazd może niekorzystnie wpływać na dziecko. Jeśli wyjazd ma na celu stałą zmianę miejsca zamieszkania, a droga jest niebezpieczna, to dziecko powinno pozostać z drugim rodzicem. Natomiast jeśli droga jest bezpieczna, uczeni nie uzgodnili jednego stanowiska.

Wydatki związane z opieką nad dzieckiem

Kobieta pozostająca w związku małżeńskim lub w czasie oczekiwania (al-idda) po rozwodzie nie może domagać się od ojca dziecka pieniędzy w zamian za wychowanie i karmienie dziecka, ponieważ w tym czasie oboje pozostają na utrzymaniu mężczyzny. Po zakończeniu okresu oczekiwania, czyli kiedy miał miejsce rozwód, matka ma prawo do płatnego karmienia piersią i wychowania dziecka.

{A jeśli są brzemienne to łóżcie na ich utrzymanie, aż złożą swoje brzemię. A jeśli one karmią wasze dziecko, dawajcie im za to wynagrodzenie i porozumiewajcie się ze sobą godnie. A jeśli napotykacie jakieś trudności, to niech karmi je inna} [Koran 65:6].

Jeśli matka po rozwodzie nie chce karmić piersią dziecka, jego ojciec musi rozwiązać problem wynajmując mamkę. Jeśli kobieta chce sama karmić dziecko, uzgadnia z jego ojcem wysokość opłaty. W przypadku gdy ojciec dziecka znajduje się w złej sytuacji finansowej, a matka nie będzie chciała karmić i wychować dziecka oraz nie ma bliskiej osoby mogącej to uczynić, wówczas szaria nakazuje to matce, a należności materialne traktuje jako niespłacony dług ojca do czasu, gdy będzie w stanie go spłacić.
Powyższe regulacje wynikają z faktu, iż w większości przypadków kobiety opiekujące się niemowlętami nie mają środków na utrzymanie siebie, a w takiej sytuacji nie mogą podjąć pracy zarobkowej.

źrodło: "Status kobiety w islamie" Haithem Abu-Rub, Beata Zabża

ukhtiHagar

małżeństwo i rozwód

Małżeństwo odgrywa w islamie bardzo ważną rolę. Allah mówi w Koranie:

{Żeńcie samotnych spośród was, jak też ludzi prawych spośród waszych niewolników i niewolnic. Jeśli są biedni, to wzbogaci ich Allah Swoją łaską. Allah jest Wszechobejmujący, Wszechwiedzący!} [Koran 24:32]

Także w mowach Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zauważymy, jak wielki nacisk stawiany jest na małżeństwo. Powinno być zawierane przez wszystkich, którzy są do niego zdolni. Jest ono postrzegane nawet jako akt czci. Jest wypełnieniem sunny Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), który powiedział:

"Małżeństwo jest moją tradycją, ktokolwiek jej nie wypełnia, ten nie jest ode mnie”.

Małżeństwo ma na celu między innymi ochronę czystości człowieka (w islamie potrzeby seksualne mogą być zaspokajane jedynie w legalnym związku małżeńskim), tworzenie rodzin, będących podstawowymi jednostkami każdego społeczeństwa, a także zapewnienie małżonkom stabilizacji. W islamie małżonkowie są dla siebie podporą, równymi partnerami. Allah mówi w Koranie:

{I z Jego znaków jest to, iż On stworzył dla was żony z was samych, abyście mogli odpocząć przy nich; i ustanowił między wami miłość i miłosierdzie}[Koran, 30:21]

{One są ubiorem dla was, a wy jesteście ubiorem dla nich} [Koran, 2:187]

Tak więc muzułmanie powinni dążyć do zawarcia małżeństwa, a także dbać o to, aby było ono zgodne i trwałe. Co jednak, jeśli w pewnym momencie staje się ono utrapieniem dla któregoś z małżonków (albo dla obojga)? W pierwszej kolejności powinno się dołożyć starań, aby małżonkowie się pogodzili. Zgodnie ze słowami Allaha:

{A jeśli obawiacie się rozdarcia między nimi obojgiem, to poślijcie rozjemcę z jego rodziny i rozjemcę z jej rodziny. Jeśli oni oboje zechcą się pogodzić, to Allah doprowadzi do zgody między nimi. Zaprawdę, Bóg jest Wszechwiedzący, Świadomy!} [Koran, sura 4:35]

Małżonkowie powinni starać się zmienić tą niedogodną sytuację, czy to poprzez zmianę własnego zachowania, czy poprzez wpłynięcie na małżonka. Nie należy wyolbrzymiać problemu, czy doszukiwać się u partnera złych cech, zamiast tego skupić się na tych dobrych, jak zalecił Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim):

„Niech wierzący mężczyzna nie nienawidzi wierzącej kobiety. Jeśli nie lubi on jakiejś z jej cech, będzie on zadowolony z innej” (Przekazał Muslim od Abu Hurajry, 1469).

„Kobieta stworzona została z żebra. Nie będzie prosta, tak jak byście sobie tego życzyli. Jeżeli chcecie nią się cieszyć, musicie żyć z jej skrzywieniem. Jeżeli próbować będziecie ją wyprostować, złamiecie ją. A złamanie oznacza rozwód" (Sahih Muslim i Tirmizi).

W Koranie Allah mówi:

{A jeśli czujecie względem nich (tj. waszych żon) wstręt, to, być może, czujecie wstręt do czegoś, w czym Allah umieścił wielkie dobro} [Koran, 4:19]

Co jednak, jeśli wszelkie próby poprawy sytuacji zawodzą? Człowiek nie potrafi dzielić życia ze swoim mężem/żoną? Islam w uzasadnionych przypadkach zezwala na rozwód, który jednak powinien być wykorzystany w ostateczności. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział:

„Wśród rzeczy dozwolonych, rozwód jest przez Allaha najbardziej znienawidzony” (Abu Dałud)

Dopuszczalnymi przyczynami rozwodu mogą być między innymi:

• brak porozumienia, harmonii, dopasowania między mężem a żoną w takim stopniu, że żadne nie odczuwa wobec drugiego miłości, lub jedno z nich nie odczuwa miłości względem drugiego;
• złe zachowanie kobiety, nieposłuszeństwo względem męża w tym, co jej zaleca z rzeczy dobrych;
• złe zachowanie męża, jego ucisk względem kobiety i niesprawiedliwe jej traktowanie;
• niewypełnienie praw należnych jednemu z małżonków – przez drugiego (żony przez męża, męża przez żonę);
• niewłaściwe (moralnie) postępowanie lub wyrządzenie krzywdy małżonkowi/małżonce, które pogarszają relacje między nimi i jedynym rozwiązaniem jest rozwód; na przykład – spożywanie alkoholu, palenie papierosów przez męża lub żonę; złe relacje między rodzicami obu małżonków, lub jednego z nich, brak dyplomacji we wzajemnych relacjach;
• brak dbałości kobiety o swój wygląd, czystość i właściwe odnoszenie się do męża zarówno za dnia jak i kiedy spotykają się w sypialni.
  (patrz fatwa)

Małżeństwo może zostać rozwiązane przez męża (talaq), lub na wniosek żony (khul).

Mężczyzna, chcąc rozwieść się z żoną, wypowiada (świadomie, z intencją rozstania) słowa „Rozwodzę się z tobą”. Po nich rozpoczyna się tzw. iddah (okres oczekiwania kobiety trwający jej trzy cykle miesięczne). Jeśli w czasie iddah mąż zechce wrócić do żony, ma takie prawo.

{Kiedy dajecie rozwód kobietom, to po upływie oznaczonego dla nich czasu albo je zatrzymajcie w sposób uznany zwyczajem, albo też zwolnijcie. Ale nie zatrzymujcie ich wbrew woli, abyście nie popełnili przestępstwa. A ten, kto to czyni, jest niesprawiedliwy dla siebie samego} [Koran, 2:231]

Jeśli mąż chciałby wrócić do żony po upłynięciu jej okresu oczekiwania, musi być sporządzany nowy kontrakt małżeński, z zachowaniem wszystkich warunków (zgoda kobiety i jej opiekuna, mahr, dwóch świadków).

Rozwodu można dokonać trzy razy, dwa pierwsze są odwołalne, tzn. mąż może powrócić do żony w trakcie jej okresu oczekiwania (iddah), bądź zawrzeć z nią ponowny związek małżeński po ich dopełnieniu się, zaś za trzecim razem rozwód staje się ostateczny i nieodwołalny i kobieta jest temu mężczyźnie zabroniona.

{Rozwód jest (odwołalny) dwa razy. Potem więc albo ją zatrzymacie, zgodnie ze zwyczajem, albo dacie jej całkowitą wolność, uprzejmie ją traktując} [Koran, 2:229]

Ibn Abbas, jeden z bliskich Towarzyszy Proroka, pokój z nim, powiedział: „Kiedy mężczyzna rozwiedzie się z żoną dwa razy, niechaj obawia się Allaha w związku z trzecim razem. Powinien ją przy sobie zatrzymać i być dla niej miłym i łagodnym albo pozwolić jej odejść, postępując względem niej łagodnie i nie naruszając żadnego z jej praw”.

Kobieta stanie się mu dozwolona dopiero, gdy wyjdzie za mąż za innego mężczyznę i dojdzie do rozwodu. Jednak takie działanie celowo, aby powrócić do byłego męża (arab. tahlil) jest zabronione, małżeństwo z innym mężczyzną (dla osiągnięcia tego celu) jest nieważne i kobieta nie staje się poprzez to dozwoloną. Nafi przekazał, że pewien człowiek spytał Ibn Umara:

„Czy dozwolone jest abym poślubił kobietę, tylko po to aby uczynić ją dozwoloną dla jej byłego męża, mimo iż on mnie o to nie prosił, i uczyniłem to bez jego wiedzy?” Ibn Umar odpowiedział: „Nie! Małżeństwo może być jedynie zawarte dla rzeczywistych korzyści. Jeśli ją polubisz, to ją zatrzymaj, a jeśli nie, to daj jej rozwód. Zaprawdę za czasów Wysłannika (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) uznawaliśmy to za zina (cudzołóstwo). Ci, którzy to praktykują, będą cudzołożyć, nawet jeśli zostaną ze sobą przez dwadzieścia lat, jeśli ich intencją było uczynienie jej dozwoloną dla jej byłego męża.” (Przekazał al-Hakim, al-Bajhaqi i at-Tabarani, Sahih wg. Szeicha al-Albani, "Irła ul-Ghalil", nr. 1898)

Dodatkowo, zarówno osoba tak czyniąca, jak i ta, dla której się to czyni stają się przeklęci, zgodnie z hadisem:

„Allah przeklina tego kto dokonuje tahlil, oraz tego dla którego tahlil jest dokonywany”. (Przekazał Ahmad, an-Nasai i inni; Sahih wg. Al-Albani, "Sahih ul-Dżami", nr. 5101)
(źródło)

Jeżeli dochodzi do rozwodu, powinien być on przeprowadzony w sposób kulturalny, a kobieta nie powinna zostać pozostawiona samej sobie.

{Rozwiedzionym kobietom należy się zaopatrzenie zgodnie z przyjętym zwyczajem; to jest obowiązek dla bogobojnych} [Koran, 2:241]

Drugi rodzaj rozwiązania małżeństwa, poprzez khul, odbywa się na wniosek kobiety, zwraca się ona w tej sprawie do sędziego islamskiego. Jeśli ma ona podstawy, jej prośba zostanie uznana. Decyzja o khul zależy wyłącznie od kobiety, mąż nie musi się zgodzić. Wynika to z hadisu, opowiadającego o żonie Thabita, która przyszła do Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), mówiąc:

„O Wysłanniku Allaha, nie mam żadnych zastrzeżeń do Thabita ibn Qajs, co do jego charakteru czy religijności, lecz nie chcę popełnić kufr (niewiary) po tym jak zostałam muzułmanką”. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) spytał ją: „Czy oddasz mu jego ogród?” (ogród stanowił jej mahr – przyp. tłum.). Odpowiedziała „Tak”. Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział Thabit'owi: „Przyjmij z powrotem swój ogród i daj jej rozwód” (Przekazał Buchari, 5273).

Kobieta zwraca wtedy swój mahr (podarunek męża dla żony, do którego mąż zobowiązuje się podczas ślubu) lub mniej, jeśli oboje się na to zgodzą, i małżeństwo zostaje anulowane.

{...Nie jest wam (tj. mężom) dozwolone zabierać cokolwiek z tego, coście dali swoim żonom. Chyba że oboje się obawiają, że nie potrafią zachować granic ustanowionych przez Boga. Jeśli się obawiacie, że nie potrafią zachować granic Boga, to oni oboje nie będą mieli grzechu, jeśli ona się wykupi (oddając mahr i uzyskując khul)} [Koran, 2:229]

Są jednak przypadki, kiedy żona nie jest zobligowana do zwrotu mahr (mimo braku zgody męża).

Jak zatem pokazane zostało powyżej, islam dopuszcza rozwód, tak na wniosek męża, jak i żony, jednak jest to ostateczność, której w miarę możliwości należy się wystrzegać.

Warto przeczytać także:

Rozwód w świetle judaizmu, chrześcijaństwa i islamu
Rozwód (talaq)
Khul (anulowanie małżeństwa przez kobietę)
Maniery męża wobec żony

Monika

wielożeństwo a wierność i uczciwość małżeńska

Anonimowy (19.02.2009): ...zastanawiam sie czesto jak to jest.muzulmanin oczekuje wiernosci od kobiety...jak to sie ma do tego kiedy on moze miec nie jedna zone.gdzie tu jest wiernosc uczciwosc. (...)....czasami mam wrazenie ze islam jest religia dla mezczyzn,poniewaz koran bardziej ich broni.

Myślę, że pierwszym błędem jest rozpatrywanie wielożeństwa w islamie, wśród muzułmanów, biorąc za punkt odniesienia zachodnio-chrześcijańskie koncepcje małżeństwa, wartości z nim związanych oraz roli kobiet i mężczyzn w układzie rodzinnym i społecznym. Na sprawy należy najpierw spojrzeć we właściwym kontekście, mianowicie od ich wnętrza.

W islamie i dla jego wyznawców, rzeczą ustaloną przez Boga – czyli przez Niego dozwoloną - jest możliwość ożenku mężczyzny z więcej niż jedną kobietą, max. z czterema. W przypadku kobiet takiego pozwolenia nie ma. Muzułmanie i muzułmanki znają Boskie prawo i akceptują je, zatem akceptują również omawianą tu regulację wielożeństwa. Dla stron wchodzących w związek małżeński od początku rzeczą jasną i niepodlegającą sprzeciwowi jest, że taka możliwość (nie obowiązek bynajmniej) istnieje i mężczyzna, jeśli może i chce – może z niej skorzystać. Więc nie ma tu mowy o nieuczciwości. Kiedy kobieta wychodzi za mąż, ma świadomość, że taka sytuacja może się zdarzyć. O czym wiele osób nie wie, to że może ona zastrzec sobie w kontrakcie małżeńskim, iż mąż podczas trwania ich związku nie weźmie sobie innej żony (patrz: FATWA). Nieuczciwością byłoby, gdyby mąż, zaakceptowawszy uprzednio taki warunek żony, chciał się ponownie ożenić, nie chciał dać jej wtedy rozwodu, bądź wziął sobie drugą żonę cichaczem. Nieuczciwością i cudzołóstwem byłoby, gdyby miał kilka przygód „na boku”.

Aczkolwiek w momencie, gdy kobieta nie postawiła warunku, a mężczyzna jest w stanie i chce zawrzeć ponowny legalny związek małżeński, z wszystkimi prawami, jakie przysługują żonie i jej dzieciom, komunikuje to pierwszej małżonce, wtedy o jakiej nieuczciwości mówimy? Nie jest nieuczciwy ani wobec pierwszej, bo ona takie jego prawo zna, uznaje i (czy jej się ono podoba mniej czy bardziej) akceptuje, ani wobec drugiej, gdyż w oczach prawa i społeczeństwa jest jego legalną żoną, ona i jej dzieci posiadają te same prawa co pierwsza i jej potomstwo. Druga żona nie jest utrzymanką mężczyzny, kimś, kogo istnienie należy ukrywać, osobą potępioną przez społeczeństwo za bycie w nielegalnym związku, czy „kradzież” czyjegoś męża, ani kimś, kogo w każdej chwili można porzucić, żeby wrócić do żony, bądź osobą, której status pozbawia jakiejkolwiek ochrony ze strony prawa, czy możliwości ewentualnych roszczeń. Wręcz przeciwnie.

Jeśli chodzi zaś o wierność, to logicznym jest, że skoro istnieje możliwość ponownego ożenku mężczyzny dana od Boga, to islam nie będzie wymagał przysięgi wierności tylko pierwszej żonie. Małżonkowie mają jak ognia wystrzegać się cudzołóstwa poza osobami, z którymi są legalnie związani wg Boskiego prawa. Stąd mężczyzna ma się go wystrzegać poza żonami, które posiada zgodnie z prawem, a żona poza mężem – bo tylko na jednego prawo jej zezwala.

Odnośnie islamu jako religii dla mężczyzn, takie stwierdzenia wynikają z błędu, o którym wspomniałam na samym początku. W islamie każda płeć ma swoje prawa, obowiązki, status. W obliczu Boga, pod względem wiary, bogobojności, uczynków jesteśmy osądzani sprawiedliwie, bez względu na płeć, ale też zależnie od możliwości, jakimi Bóg nas obdarzył wynikającymi min. z niej. Bo np. skoro Bóg mnie uczynił słabszą i mniej wytrzymałą fizycznie niż mój mąż czy brat (ogólna powszechna różnica wynikająca z rodzaju płci), to nie pociągnie mnie do odpowiedzialności za niepójście na dżihad, zaś ich – prawdopodobnie tak i On wie najlepiej.

Jeśli autor wypowiedzi uważa, że zezwolenie na więcej niż jedną żonę odzwierciedla jedynie większe prawa mężczyzn niż kobiet w islamie, to proszę pozwolić, że znów powiem: nie. Każde prawo nadane jednostce przez islam pociąga za sobą obowiązek. "Allah nałożył określone obowiązki na mężczyznę, który chce wziąć za żonę więcej niż jedną kobietę, musi on je wypełnić zanim weźmie drugą żonę. Jednym z tych obowiązków jest to, iż powinien być w stanie traktować obie sprawiedliwie w kwestii wydatków, przebywania z nimi, dzielenia czasu i zapewnienia mieszkania. Jeśli wie, że nie jest w stanie temu sprostać lub może nie być w stanie, wówczas nie wolno mu brać więcej niż jednej żony. Allah mówi (interpretacja znaczenia):

{A jeśli się obawiacie, iż nie będziecie sprawiedliwi względem sierot... Żeńcie się zatem z kobietami, które są dla was przyjemne - z dwoma, trzema lub czterema. Lecz jeśli się obawiacie, że nie będziecie sprawiedliwi, to żeńcie się tylko z jedną albo z tymi, którymi zawładnęły wasze prawice. To jest dla was odpowiedniejsze, abyście nie postępowali niesprawiedliwie} [Koran 4:3]"

Prorok, pokój z nim, powedział: "Jeśli ktoś ma dwie żony i skłania sie ku jednej z nich bardziej niż ku drugiej, to w Dniu Sądu Ostatecznego przyjdzie z wykrzywioną jedną połową ciała". (Abu Daud, Tirmizi, an-Nisai, Ibn Madża, Darimi; autentyczność stwierdzona przez al-Albani w "Irła al-Ghalil").

Moim zdaniem obowiązki, jakie wynikają z ponownego ożenku o wiele bardziej przewyższają prawa i (jak niektórzy błędnie myślą) same przyjemności, jakie czerpie z niego mężczyzna. Może dlatego tak mały odsetek muzułmanów takiego wyzwania się podejmuje... Jedna żona i spełnienie obowiązków wobec niej, to w dzisiejszych czasach i tak zadanie, któremu niejednemu trudno sprostać ;-), a niejednemu muzułmaninowi nawet o tę jedną żonę trudno....

Potem, powyższe jest przedstawieniem nauk islamu, a jak wiemy, praktyka jego wyznawców może od nich mniej lub bardziej odbiegać. Ręki sobie nie dam uciąć, że każdy z moich współwyznawców jest człowiekem sprawiedliwym, uczciwym i wiernym... nawet wobec dwóch żon ;-)

Więcej na temat wielożeństwa:
POLIGYNIA A SPRAWIEDLIWOŚĆ
DLACZEGO MĘŻCZYZNA SZUKA DRUGIEJ ŻONY

WIELOŻEŃSTWO wg trzech religii

FATWY:
Wielożeństwo i sprawiedliwość względem żon
Sprawiedliwość wobec żon
Nagroda dla kobiety, której mąż bierze drugą żonę

Należy zwrócić uwagę, że słowo poligamia, tak powszechnie stosowane do określenia wielożeństwa w islamie jest błędne. Właściwym terminem jest poligynia.

Iman

PYTANIE DO "M": muzułmanki w związkach poligynicznych

Anonimowy (19.02.2009):.."zastanawiam sie czesto jak to jest.(...) jak ma sie czuc kobieta wiedzac ze jest darzona 'uczuciem'dzielonym na inne zony...".

Zapraszamy siostry muzułmanki, które żyją bądź żyły w związkach poligynicznych do dzielenia się doświadczeniami.

mapka: Wikipedia; kraje w których poligynia jest zgodna z obowiązującym prawem

małżeństwo muzułmanki z muzułmaninem, który się nie modli

Kwestię tę rozpatrują uczeni w islamie na dwa sposoby. Jeden, małżeństwo z mężczyzną (czy kobietą) który się nie modli jest nieważne, albowiem opuszczenie filaru islamu, jakim jest modlitwa uznawane jest za odstępstwo od wiary. Opinię taką prezentował min. wybitny uczony w islamie, szeich ibn Uthajjmin (zob. FATWA).

Drugi, małżeństwo jest nadal ważne, albowiem nie samo zaniedbanie modlitwy wyklucza muzułmanina poza nawias islamu, lecz dopiero nieodmawianie modlitwy z racji przekonania i wiary, że nie jest ona obowiązkiem muzułmanina. Cytat: "[12] Tutaj uczeni Ahl-ul-Sunnah są różnych opinii. Dla przykładu Imam Ahmad bin Hanbal (niech Allah będzie dla niego miłosierny) powiedział: "Nic nie wyklucza człowieka z islamu jak tylko szirk (politeizm, dodawanie Bogu wspólników we czci), lub zaprzeczenie jednego z obowiązków. Jeżeli osoba opuści je z powodu lenistwa lub zaniedbania, wtedy jest to zależne od woli Allaha. Jeżeli zechce go ukarać, to go ukarze. Jeżeli zechce go wynagrodzić, to go wynagrodzi." (Tabaqat-ul-Hanabilah (1/341): Imam Ibn Abi Ja´la) Imam Muhammad Nasir-ud-Din al-Albani (niech Allah będzie dla niego miłosierny) powiedział: "Osoba która opuszcza modlitwę z powodu lenistwa jest muzułmaninem dopóki nie ma nic, co ukazywałoby sekrety jego serca..." [Silsilat-us-Sahihah (1/117)]. Polecana lektura: OPUSZCZENIE LUB ZANIEDBANIE MODLITWY

czy muzułmanin może pojąć za żonę niemuzułmankę

I tak i nie, muzułmanin może pojąć za żonę tylko: chrześcijankę lub/i żydówkę pod warunkiem, iż dzieci zostaną wychowane w islamie. Muzułmanin nie może się wiązać z wyznawczyniami innych religii niż wyżej wymienione. To są ogólne zasady islamu. Oczywiście, w świetle problemów jakie mogą rodzić małżeństwa mieszane, a zwłaszcza w sytuacji, jeśli zarówno kobieta jak i mężczyzna sztywno przestrzegają zasad swojej wiary, uczeni muzułmańscy odradzają małżeństwa mieszane, ze względu na niebezpieczeństwo zaniedbania wychowania dzieci w islamie przez niemuzułmańską żonę oraz ewentualne problemy z praktyką religijną całej rodziny.

Polecamy lekturę fatw: małżeństwo z kobietami Ludzi Księgi oraz ślub muzułmanina i chrześcijanki w kościele.