Muhammad Wysłannik Boży pokój z nim cz. 2

Prorok (pokój z nim) był średniego wzrostu, na tle grupy wydawał się wyższy od tych, którzy w rzeczywistości byli wyżsi od niego. Miał dosyć jasną karnację skóry z różowawym zabarwieniem. Miał czarne, falowane włosy, zazwyczaj do ramion. Czasami czesał się z przedziałkiem po środku, innym razem miał je splecione. Ali (niech Allah będzie z niego zadowolony), kuzyn Proroka i jego zięć, powiedział o Wysłanniku (pokój z nim) tak: "Był ostatnim z proroków, Prorokiem o najbardziej łagodnym sercu i najlepszym usposobieniu, jednym z najuczciwszych, najbardziej towarzyskich i przyjacielskich. Ktokolwiek go zobaczył był nim zachwycony, a ktokolwiek poznał go bliżej, pokochał go. Ci, którzy go opisywali mówili: 'Nigdy nie znałem nikogo takiego, do kogo można by było go porównać. Nie było drugiego takiego jak on'.”

Ukochana żona Proroka, Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony), tak mówiła o swoim bezinteresownym mężu: “Zawsze przyłączał się do robót domowych, potrafił zacerować swe ubranie, naprawić buty i zamieść podłogę. Potrafił doić, przywiązywać i karmić swe zwierzęta.” (Buchari) "Jego moralność była Kur’anem."

Bóg Jedyny mówi: {Wy macie w Posłańcu Boga piękny wzór - dla każdego, kto się spodziewa Boga i Dnia Ostatniego i kto Boga często wspomina.} (Kur’an 33;21)

Mądrość i rozsądek

Boży Wysłannik (pokój z nim) posiadał niezwykły intelekt, wyróżniał się mądrością i rozsądkiem. Nikt nie miał tak doskonałego umysłu. Wielki uczony Kadhi Iyadh, niech Allah obdarzy go Swym miłosierdziem, tak powiedział: „Staje się to oczywistym i jasnym dla każdego badacza, który czytając biografię Proroka pozna jego sytuację i dowie się o jego wartościowych i treściwych przemówieniach i wypowiedziach oraz zwyczajach, jego pozytywnych sposobach zachowania, moralnym charakterze, jego znajomości Tory i Ewangelii jak również innych świętych pism, oraz znajomości poglądów mędrców i wiedzy dotyczącej minionych narodów, jego umiejętności dawania przykładu innym i urzeczywistniania działań oraz poprawnych sposobów zachowania w różnych sytuacjach dotyczących sfery emocjonalnej. Był on przykładem i paradygmatem, do którego ludzie mogli odnosić się w sytuacjach związanych ze wszystkimi gałęziami wiedzy: czynnościach odnoszących się do sposobu oddawania czci, medycyny, prawa i dziedziczenia, genealogii, jak również w innych sprawach. Znał to wszystko bez wcześniejszego uczenia się, studiowania poprzednich pism, czy też przebywania z uczonymi. Muhammad (pokój z nim) nie uczęszczał do szkół, nie umiał też czytać i pisać. Nigdy wcześniej nie posiadał tej wiedzy aż do momentu, kiedy został prorokiem. Jego mądrość była pełna. To Bóg Najwyższy przekazywał mu wiedzę o tym, co wydarzyło się w przeszłości i o tym, co nadejdzie. To był znak, że Władza należy tylko do Boga i wszystko jest w Jego mocy”.

Czynienie wszystkiego tylko dla Boga:

Prorok (pokój z nim): czynił wszystko ku zadowoleniu Boga. Kiedy nawoływał do islamu ludzie dokuczali mu i obrażali go, ale pomimo tego był cierpliwy i wszystko to znosił licząc tylko na nagrodę od Boga. Abdullah bnu Mas’ud (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: "Prorok (pokój z nim) przypominał proroka pokrzywdzonego przez jego ludzi. Otarł twarz z krwi i rzekł: 'Boże przebacz mojemu ludowi, bo nie są świadomi tego, co czynią!'.” (Buchari, hadis nr.3290) Jundub bnu Sufjan (niech Allah będzie z niego zadowolony) opowiadał jak Prorokowi (pokój z nim) krwawił palec podczas jednej z bitew i wtedy powiedział: “To tylko krwawiący palec, co cierpi na drodze Boga.” (Buchari, hadis nr 2648)

Szczerość:

Prorok (pokój z nim) był szczery i uczciwy we wszystkich sprawach, tak jak Bóg tego wymaga. Jedyny Bóg tak mówi: {Powiedz: Zaprawdę, moja modlitwa, moje praktyki religijne, moje życie i moja śmierć - należą do Boga, Pana światów! On nie ma żadnego współtowarzysza. To mi zostało nakazane i ja jestem pierwszym z tych, którzy się poddali całkowicie.} (Kur’an 6;162-163)

Moralność, obyczaje i przyjaźń:

Prorok (pokój z nim) pozostawił po sobie przykład do naśladowania dla całej ludzkości. Jego żona Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony) zapytana o jego maniery tak odpowiedziała: "Jego zwyczajami był Kur’an." Mówiąc to Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony) miała na myśli fakt, że Prorok (pokój z nim) postępował zawsze zgodnie z Kur’anem, prawem w nim zawartym, stosował jego nakazy, wystrzegał się tego, co było zakazane i wykonywał dobre uczynki, które były w nim wspomniane. Wysłannik Boży (pokój z nim) powiedział: “Bóg wysłał mnie jako posłańca bym udoskonalił dobre maniery i czynił dobro.” (Buchari i Ahmad) Jedyny Bóg tak opisuje Wysłannika (pokój z nim): {Zaprawdę, ty jesteś obdarzony wspaniałym charakterem!} (Kur’an 68;4) Anas bnu Malik (niech Allah będzie z niego zadowolony) służył Prorokowi (pokój z nim) przez 10 lat. Przebywał z nim w domu i na zewnątrz, kiedy Prorok podróżował i kiedy osiadł w Medynie. Dobrze znał zwyczaje Wysłannika (pokój z nim). Anas powiedział: “Wysłannik był najbardziej moralny spośród ludzi.” (Muslim, hadis nr.2310)

Grzeczność i dobre maniery:

Prorok (pokój z nim) był zawsze wzorem dobrych manier i starał się być uprzejmym dla wszystkich, nawet dla dzieci. Sehl bnu Sa’d (niech Allah będzie z niego zadowolony) przekazał: „Pewnego razu, kiedy Prorok (pokój z nim) był z grupą ludzi, przyniesiono mu napój, którego skosztował. Po jego prawej stronie stał chłopczyk, po lewej starsi mężczyźni. Czując szacunek do starszych, ale nie chcąc urazić uczuć dziecka, zapytał go: 'Czy nie masz nic przeciwko, abym dał im się napić?' Chłopiec odpowiedział: 'O Proroku Boży! Wolałbym nie stracić okazji picia po tobie.' Słysząc to Prorok (pokój z nim) podał mu napój.” (Buchari, hadis nr.2319)

Dążenie do pojednania, ugody i poprawy:

Gdy pojawił się jakiś spór i sprawa wymagała pojednania, Wysłannik (pokój z nim) śpiesznie podążał, aby ją rozwiązać. Sehl bnu Sa’d powiedział: Kiedy pewnego razu usłyszał, że mieszkańcy Kub’a sprzeczali się o coś, Prorok (pokój z nim) powiedział: “Chodźmy rozwiązać tę sprawę i pogódźmy ich.” (Buchari, hadis nr.2547)

Skromność i powściągliwość w sposobie życia:

Wiele przykładów wskazuje na to, że Prorok (pokój z nim) nie przywiązywał uwagi do przyziemnych przyjemności. Abdullah bnu Mas’ud (oby Allah był z niego zadowolony) powiedział: “Boży Wysłannik poszedł przespać się na macie. Kiedy wstał na jego plecach odcisnęły się ślady maty. Powiedzieliśmy mu: O Boży Wysłanniku czy nie zrobić ci lepszego posłania? On odpowiedział: Co mi po rzeczach tego świata. Mam związek z tym światem jak podróżnik, który stanął pod cieniem drzewa na odpoczynek, później ruszył znowu w drogę; zostawiając cień za sobą!” (Tirmizi, hadis nr 2377)

Prostota i ułatwianie:

Prorok (pokój z nim) zawsze poszukiwał dla swych ludzi łatwiejszych rozwiązań. Anas (niech Allah będzie z niego zadowolony) przekazał, że Boży Wysłannik (pokój z nim) powiedział: “Czasami staję do modlitwy z intencją przedłużenia jej, ale gdy słyszę płaczące dziecko skracam modlitwę, bo wiem, że matka cierpiałaby z powodu płaczu dziecka.” (Buchari, hadis nr 677)

Bojaźń przed Bogiem:

Abu Hurajra (niech Allah będzie z niego zadowolony) przekazał, że Boży Wysłannik (pokój z nim) powiedział: “Czasami, kiedy wracam do domu znajduje daktyla na moim posłaniu, chcę go zjeść, ale boję się, że jest on z jałmużny (sadaka).” (Buchari, hadis nr 2300)

Rozdawanie na drodze Boga:

Anas bnu Malik (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: “Zawsze, gdy proszono Wysłannika o coś nigdy nie odmawiał. Pewnego dnia przyszedł do niego mężczyzna i Wysłannik oddał mu liczne stado owiec. Mężczyzna wracając do swojego ludu krzyczał: O ludzie! Przyjmijcie islam, bo Muhammad rozdaje tak, jak człowiek niebojący się biedy.” (Muslim, hadis nr 312) “Kiedy Prorok (pokój z nim) umarł to nie posiadał nic, ani niewolnika, ani żadnej innej własności, z wyjątkiem białego muła, broni i kawałka ziemi, którą nakazał rozdać jako jałmużnę.” (Buchari , hadis nr 2588) Aisza (niech Allah będzie z niej zadowolony) powiedziała: “Cechą, której Prorok (pokój z nim) najbardziej nienawidził było kłamstwo do takiego stopnia, że jeśli ktoś kłamał w obecności Wysłannika, to miał on do tego człowieka wielką pretensję, aż ten okazał skruchę.” (Tirmizi, hadis nr.1973) Nawet jego nieprzyjaciele zaświadczali o jego prawdomówności. Abu Dżahl, który był jednym z najgorszych wrogów islamu, powiedział: „O Muhammadzie! Nie powiedziałem, że jesteś kłamcą! Ja tylko zaprzeczam temu, do czego nawołujesz ludzi.” Bóg objawił: {My wiemy, że ciebie zasmuca to, co oni mówią. A przecież oni nie uważają ciebie za kłamcę; lecz niesprawiedliwi odrzucają znaki Boga.} (Kur’an 6;33)

Miły wyraz twarzy:

Abdullah bnu Al-harith (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: “Nigdy nie widziałem innego człowieka, który by się tyle uśmiechał, co Prorok.” (Tirmizi, hadis nr.3641)

Uczciwość, lojalność, rzetelność:

Prorok (pokój z nim) słynął ze swej uczciwości. Poganie z Mekki, którzy nie ukrywali swej wrogości do Proroka (pokój z nim), zwykle zostawiali swoje kosztowności pod jego opieką. Rzetelność i uczciwość Muhammada (pokój z nim) wystawiona została na próbę, kiedy mekkańscy poganie prześladowali go, torturowali jego towarzyszy i wypędzili z ich własnych domów. Wtedy Wysłannik (pokój z nim) kazał swojemu kuzynowi Alemu bnu Abi Talib (niech Allah będzie z niego zadowolony), aby wstrzymał z emigracją przez trzy dni do czasu, kiedy zwróci im ich własności, które powierzyli Wysłannikowi (pokój z nim). Inny przykład jego uczciwości, lojalności i rzetelności można było zauważyć podczas układu pod Hudajbija, gdzie zgodził się na punkt traktatu, zezwalającego muzułmanom, którzy chcieli odejść od islamu na powrót do Mekki, a także pozwalał na wyjazd tym mieszkańcom Mekki, którzy chcieli opuścić miasto i przyjąć islam pod warunkiem, że otrzymali zgodę opiekunów. Zgodził się odesłać z powrotem do Mekki każdego, kto nie miał takiego pozwolenia. Przed zawarciem układu pewnemu człowiekowi o imieniu Abu Dżandal bnu Amr udało się uciec z Mekki od pogan, aby dołączyć do Muhammada (pokój z nim). Ale kiedy podpisano układ, poganie zażądali od Wysłannika (pokój z nim), aby zwrócił im uciekiniera. Prorok zgodził się na to, tak więc Abu Dżandal musiał wrócić do Mekki. Boży Wysłannik (pokój z nim) tak powiedział: “O Abu Dżandalu, bądź cierpliwy i panuj nad sobą. Bóg przyniesie ci ulgę i znajdzie rozwiązanie dla ciebie i tobie podobnych. Podpisaliśmy z nimi układ i nie możemy mu się sprzeniewierzyć lub zachować w zdradliwy sposób.” (Bajhaki, hadis nr 18611)

Altruizm:

Prorok (pokój z nim) bardziej martwił się o innych niż o siebie. Sahl ibn Sa’d (oby Allah był z niego zadowolony) powiedział: “Pewna kobieta podarowała Prorokowi burdah (ubiór). Prorok zapytał towarzyszy: Czy wiecie, co to jest burdah? Oni odpowiedzieli: Tak Proroku, to jest ubiór, którego brzegi są utkane. Kobieta powiedziała: O wysłanniku Boga, osobiście utkałam ten strój dla ciebie. Prorok (pokój z nim) wziął strój a jeden z towarzyszy rzekł: O Proroku podaruj mi go. Wysłannik zgodził się i złożywszy go podarował swojemu towarzyszowi. Inni towarzysze mieli pretensje do tego, który prosił Proroka o strój. Mówili: Czemu prosiłeś Wysłannika (pokój z nim) skoro wiesz, że on nie odmawia nikomu. Ów towarzysz rzekł: Prosiłem o ten strój, bo chcę mieć całun po mojej śmierci. Sahl (niech Allah będzie z niego zadowolony) dodał: Rzeczywiście ten ubiór posłużył dla niego jako całun po jego śmierci.” (Buchari, hadis nr 1987)

Silna wiara i ufność w Boga:

Pomimo wielu prześladowań ze strony niewiernych, jakim musiał Prorok (pokój z nim) i jego towarzysze stawić czoła, zawsze przypominał im, że zwycięstwo należy do wierzących, a Wola Boża nadejdzie. Kiedy Abu Bakr (niech Allah będzie z niego zadowolony) i Wysłannik (pokój z nim) ukryli się w grocie po opuszczeniu swych domów w celu emigracji do Medyny, niewierzący Mekkańczycy wysłali swoich zwiadowców, aby ich wytropili. Zbliżyli się do groty tak bardzo, że Abu Bakr (niech Allah będzie z niego zadowolony) widział ich stopy. Abu Bakr (niech Allah będzie z niego zadowolony) opowiada: “Spojrzałem na stopy pogan, kiedy byliśmy w grocie (Thałr). Powiedziałem: O Wysłanniku Boga, jeśli któryś z nich spojrzy na swoje stopy to nas ujrzy. Wysłannik (pokój z nim) rzekł: O Abu Bakrze, co myślisz o dwóch a trzeci z nimi to Bóg.” (Muslim, hadis nr 1854)

Nakazywanie dobra i zakazywanie zła:

Jeżeli Prorok (pokój z nim) zaobserwował coś, co nie zgadzało się z zasadami religii, napominał w odpowiedni sposób. Abdullah bnu Abbas (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: “Wysłannik Boga zauważył mężczyznę, który nosił pierścień ze złota , podszedł i zdjął mu go...Następnie rzekł: Czy któryś z was chciałby rozżarzony węgiel włożyć do ręki? Kiedy Prorok (pokój z nim) odszedł ktoś powiedział do tego mężczyzny Zabierz swój pierścień i zrób z niego użytek (sprzedając go). Człowiek odpowiedział” Nie! Na Boga! Nigdy już nie wezmę tego pierścienia po tym jak Boży Wysłannik zdjął mi go.” (Muslim, hadis nr. 2090) Abu Said al-Chudari (niech Allah będzie z niej zadowolony) powiedział: Słyszałem jak Boży Wysłannik (pokój z nim) mówił: “Jeżeli ktokolwiek z was będzie świadkiem złego czynu, niech naprawi go ręką, a jeśli nie potrafi tego uczynić, niech zrobi to językiem, a jeśli i tego nie potrafi uczynić niech zrobi to sercem, lecz to jest dowodem najsłabszej wiary.” (Muslim, hadis nr 34)

Czystość:

Towarzysze przechodzili obok Wysłannika (pokój z nim), kiedy miał się właśnie obmyć przed modlitwą. Pozdrowili go w imię Boga, ale on nie odpowiedział dopóki nie znalazł się w stanie czystości (wykonał obmycie - łudu), a następnie przeprosił ich mówiąc: “Nie lubię wspominać imienia Boga, kiedy jestem w stanie nieczystości.” (Ibn Chuzejma, hadis nr 206)

Panowanie nad swoim językiem:

Abdullah ibn Ałfa (niech Allah będzie z niego zadowolony) powiedział: “Boży Wysłannik (pokój z nim) był zajęty wspominaniem Boga, nie mówił bez potrzeby, nie lubił próżnej rozmowy. Przedłużał modlitwy, czas kazania zaś skracał, nie marnował w ten sposób swego czasu, który wolał przeznaczyć na pomoc biednym, potrzebującym i wdowom.” (Ibn Hibban , hadis nr 6423)

Czczenie Boga ponad miarę:

Aisza (oby Allah był z niej zadowolony) powiedziała, że Prorok (pokój z nim) zwykle modlił się w nocy tak długo, aż jego stopy były spuchnięte. Powiedziała: „O Boży Wysłanniku, dlaczego tak robisz, przecież Bóg i tak ci już wybaczył twoje wszystkie grzechy?”.Wysłannik (pokój z nim) odpowiedział: “Czyż nie powinienem być Jego wdzięcznym sługą?” (Buchari, hadis nr 4557)

Wyrozumiałość i łagodność:

Abu Hurajra (niech Allah będzie z niego zadowolony) przekazał: Pewnego razu towarzysze przyszli do Proroka (pokój z nim) poskarżyć się na pewne plemię zwane Dałs, które odmówiło przyjęcia islamu. Chcieli, aby Prorok (pokój z nim) złorzeczył tym ludziom, ale on odpowiedział: “O Boże! Poprowadź drogą prostą plemię Dałs i przywiedź je do nas.” ( Buchari, hadis nr2779)

cdn inszallah, źródło: "Muhammad Wysłannik Boży pokój z Nim" Abdulrahman Alsheha

Muhammad Wysłannik Boży pokój z nim cz. 1

Abu al-Kasim (ojciec Kasima), Muhammad, syn Abdullaha, syna Abdul Mutaliba. Pochodził z plemienia arabskiego Kuraiszytów. Jego rodowód sięga do Adnana potomka Ismaila (pokój z nim), a Ismail (pokój z nim) był synem Ibrahima (pokój z nim) – ukochanym przez Boga - niech Bóg ich wszystkich błogosławi. Rodowód matki Muhammada (niech Bóg będzie z niej zadowolony) - Aminy, córki Łahba sięga również do Adnana potomka Ismaila (pokój z nim). Wysłannik (pokój z nim) rzekł: "Zaprawdę Bóg wybrał Kinanę spośród potomstwa Ismaila, a z Kinany wybrał Kuraiszytów, a z Kuraiszytów wybrał klan Haszim, a z niego wybrał mnie.". (Sahih Muslim, hadis nr.2276)

Muhammad (pokój z nim) miał szlachetne pochodzenie. Nawet jego wrogowie potwierdzali ten fakt, tak jak poświadczył to przed Herakliuszem władcą Rzymu Abu Sufjan, najgorszy wróg islamu zanim stał się muzułmaninem.

Prorok urodził się w roku 571 (n.e.) w plemieniu Kurejszytów, w Mekce (stolica religijna, Półwysep Arabski). Był sierotą - ojciec Muhammada (niech Bóg będzie z niego zadowolony) zmarł przed jego urodzeniem, a jego matka umarła, kiedy miał 6 lat. Był wtedy pod opieką swego dziadka, Abdul Mutaliba, ale kiedy i on odszedł, opieką otoczył go wujek Abu Talib.

Bóg Najwyższy mówi:

{Zaprawdę, ty jesteś obdarzony wspaniałym charakterem!.} [Koran 68;4]

Słynny angielski historyk i pisarz, Tomasz Carlyle (1795-1881r.) napisał w swojej książce „Heroes, Hero-Worship and the Heroic in History”: „Od wczesnego wieku, Muhammad był znany jako człowiek rozważny i rozmyślający. Jego towarzysze nazywali go „Al- amin, Wierny”. Człowiek prawdy i wierności, szczery w tym, co czynił, mówił lub myślał. Raczej oszczędny w słowach, ale treściwy, milczący, gdy nie było nic ważnego do powiedzenia, ale zawsze trafnie odnoszący się do poruszanej sprawy, roztropny, mądry, szczery, kiedy zabierał głos zawsze rzucał światło na poruszaną kwestię. To był jedyny w swoim rodzaju sposób wypowiadania się wart naprawdę mówienia! W całym jego życiu odnajdujemy, że był on postrzegany jednakowo jako autentycznie braterski człowiek. Poważny, ale jednocześnie uprzejmy i miły, szczery z charakteru, serdeczny, towarzyski czasami nawet żartobliwy, naturalny w swym uśmiechu. Żywiołowy, spontaniczny, prawdziwy i sensowny człowiek! Obdarzony wspaniałym umysłem...”

Wysłannik (pokój z nim) lubił samotnie przebywać w grocie zwanej Hira zanim jeszcze został powołany na wysłannika Bożego. Zdarzało się, że zostawał w tej grocie przez kilka nocy. Nigdy nie brał udziału w kłamstwach i nie znosił fałszu, nigdy nie spożywał napojów odurzających, nigdy nie pokłonił się przed żadną rzeźbą czy figurką bożka, ani na nią nie przysięgał i nie składał dla niej ofiary. W wieku 40 lat, Muhammad (pokój z nim) otrzymał objawienie będąc w grocie Hira. Anioł Gabriel powiedział do niego:

{Czytaj! W imię twego Pana, który stworzył! Stworzył człowieka z grudki krwi zakrzepłej! Czytaj! Twój Pan jest Najszlachetniejszy! Ten, który nauczył człowieka przez pióro; Nauczył człowieka, tego, czego on nie wiedział.} [Koran 96;1-3]

Wspomniane wyżej wersety z sury „Ikra” zapoczątkowały proroctwo Muhammada (pokój z nim) następnie zaś zesłane były mu następujące wersety:

{O ty, okryty płaszczem! Powstań i ostrzegaj! I twego Pana wysławiaj! I twoje szaty oczyszczaj! Od obrzydliwości - uciekaj!.} [Koran 74;1-4]

To objawienie zapoczątkowuje misję Mohammeda jako wysłannika Bożego

Islam nie tylko nawoływał ludzi do czczenia Boga, ale do porzucenia idoli (fałszywych bóstw) i rzeczy, które oni czcili; zabraniał im rzeczy, które dla nich były przyjemne, tak jak np. spożywanie napojów odurzających, korzystanie z lichwy, uprawianie cudzołóstwa i hazard. Także nawoływał ludzi do sprawiedliwości i uczciwości między sobą a jedyną rzeczą, która może ich różnić to stopień bogobojności. Jak to możliwe żeby Kurejszyci najszlachetniejsi z plemion (wśród Arabów) mieliby stanąć na równi z niewolnikami? Nie tylko ludzie nie chcieli słuchać tego i odmawiali przyjęcia islamu, ale także zaczęli prześladować Proroka (pokój z nim) i potępiać go, mówiąc, że jest szaleńcem, magikiem i kłamcą, czego wcześniej przed nadejściem islamu nie śmieli o nim mówić. Nawoływali i podburzali nieświadome i ciemne tłumy przeciwko niemu, krzywdzili go i torturowali jego towarzyszy. Abdullah bnu Mas’ud (niech Allah będzie z niego zadowolony), bliski towarzysz Proroka (pokój z nim) powiedział:

“Kiedy Prorok (pokój z nim) stał modląc się nieopodal Ka’aby, grupa Kurejszytów siedziała niedaleko. Jeden z tej grupy powiedział: Czy widzicie tego mężczyznę? Kto przyniesie mi nieczystości i wnętrzności wielbłądzie i położy mu na plecach jak będzie robił pokłon? Najbardziej nikczemny z nich ochoczo podjął się tego. Kiedy Prorok pokłonił się, ten położył na niego te brudy, ale Wysłannik (pokój z nim) nie podniósł się. Zaczęli się tak głośno śmiać i kpić, że nieomal poprzewracali się na siebie. Ktoś poszedł do Fatimy, która wtedy była młodą dziewczynką i poinformował ją o tym incydencie. Pośpieszyła w kierunku Wysłannika i zdjęła z niego te nieczystości, następnie odwróciła się w ich kierunku i zaczęła im złorzeczyć.” ( Buchari, hadis nr.498)

Munib al-Azdi (niech Bóg będzie z niego zadowolony), jeden z towarzyszy Proroka (pokój z nim) powiedział: Zobaczyłem wysłannika Bożego jeszcze w czasie przed islamem (czas ignorancji) przemawiającego do ludzi: “Powiedzcie, iż nie ma bóstwa wartego czci, której warty jest tylko Jedyny Bóg, jeżeli chcecie, aby się wam powiodło. Wtedy znaleźli się tacy, którzy zaczęli pluć i rzucać piachem w jego twarz, którzy przeklinali go, aż do południa. Aż jakaś dziewczynka przyszła z wielkim pojemnikiem wody, a on umył sobie twarz i ręce, wtedy powiedział: O córko, nie obawiaj się, twój ojciec nie będzie upokorzony ani nie spotka go bieda.” (Mu’adżam al-Kabir, hadis nr. 805)

Zapytano towarzysza Proroka (pokój z nim) Abdullaha bnu Amr bnu al-As o zło, jakie wyrządzali Wysłannikowi poganie, a on odpowiedział: “Raz pewien poganin zbliżył się do Proroka (pokój z nim), kiedy ten się modlił obok Ka’aby i skręcił mu pod szyją jego ubranie dusząc go. Abu Bakr szybko zbliżył się i chwycił człowieka za ramię i odepchnął go od Proroka mówiąc: „ Czy zabijesz człowieka tylko, dlatego, że on głosi, że Bóg Jedyny jest jego Panem i objawia mu dobre wieści?.” (Buchari, hadis nr.643)

Po wszystkich tych trudnościach i udrękach, jakim muzułmanie musieli stawiać czoła w Mekce a jakie wyrządzali im ich rodacy, Bóg pozwolił im wyemigrować do Medyny. Mieszkańcy tego miasta przywitali ich i przyjęli w jak najlepszy sposób. Medyna stała się stolicą nowego państwa islamskiego i miejscem, z którego islam zaczął rozprzestrzeniać na cały świat. Wysłannik Boga (pokój z nim) osiedlił się tam i nauczał ludzi recytacji Koranu oraz reguł religii. Mieszkańcy Medyny byli bardzo poruszeni i wzruszeni cudownym charakterem i wspaniałymi manierami Proroka (pokój zz nim). Kochali go bardziej niż siebie samych, służyli mu pomocą i poświęcili wszystko, co mieli na drodze islamu.

Po tym jak Kuraiszyci dowiedzieli się, że przesłanie Proroka (pokój z nim) rozprzestrzeniło się, wypowiedzieli mu wojnę i walczyli przeciwko niemu w pierwszej bitwie w dziejach islamu, w bitwie pod Badr. Ta bitwa toczyła się między dwiema grupami, z których jedna miała przewagę zbrojną i liczebną. Muzułmanów było 314, podczas gdy pogan było ponad 1000. Bóg obdarzył zwycięstwem Wysłannika (pokój z nim) i jego towarzyszy. Po tej bitwie nastąpiło jeszcze kilka starć między poganami i muzułmanami. Po ośmiu latach Prorok (pokój z nim) był gotów stworzyć armię licząca 10 tysięcy wojowników. Wyruszyli w kierunku Mekki i zdobyli ją. W ten sposób Muhammad (pokój z nim) pokonał tych, którzy wcześniej prześladowali go z wielkim okrucieństwem i z takim samym okrucieństwem torturowali jego towarzyszy. To przez nich musieli uciekać by ratować swe życie pozostawiając cały swój dobytek. Rok, w którym Wysłannik (pokój z nim) odniósł zwycięstwo był rokiem przełomowym nazwanym „Feth” „Rokiem Zwycięstwa”. Bóg Najwyższy mówi:

{Kiedy przychodzi pomoc Boga i zwycięstwo, kiedy widzisz ludzi przystępujących tłumnie do religii Boga, głoś chwałę twego Pana i proś go o przebaczenie! Zaprawdę, On jest ciągle przebaczający!.} [Koran 110;1-3]

Po zwycięstwie, Prorok (pokój z nim) zwołał ludzi z całej Mekki i zwrócił się do nich tymi słowami: “Jak myślicie, co zamierzam z wami zrobić?” Odpowiedzieli: Potraktujesz nas jak dobry bratanek i wspaniałomyślny brat! Wysłannik (pokój z nim) rzekł: Idźcie, jesteście wolni.” (Bajhaki, hadis nr.18055)

Ten nieprawdopodobny akt przebaczenia spowodował, że wielu przyjęło islam. Wysłannik (pokój z nm) wrócił do Medyny. Po jakimś czasie, Prorok (pokj z nim) zamierzał udać się na Hadżdż, więc skierował się do Mekki wraz z 114,000 towarzyszy i wykonał pielgrzymkę. Ta pielgrzymka znana jest pod nazwą „Hadżdżatul - Ładaa”, czyli pielgrzymka pożegnalna, ponieważ Prorok (pokój z nim) nie odbył już następnej, zaraz po tej zmarł. Dziewiątego dnia Dhul-Hidżdża (jeden z miesięcy kalendarza muzułmańskiego) na wzgórzu Arafat, Prorok (pokój z nim) wygłosił swe ostatnie pożegnalne kazanie.

Prorok (pokój z nim) zmarł w poniedziałek, 12 Rabia al-ałłal w 11 roku Hidżry (ery muzułmańskiej) w Medynie i tam też został pochowany. Muzułmanie byli wstrząśnięci jego śmiercią, niektórzy nie mogli w to uwierzyć. Wtedy wyszedł Abu Bakr (niech Bóg będzie z niego zadowolony) i przemówił do muzułmanów czytując słowa Stwórcy:

{Muhammad jest tylko Posłańcem. Posłańcy przeminęli już przed nim. Czy jeśli on umrze lub zostanie zabity, wy obrócicie się na piętach? A kto obraca się na piętach, nie zaszkodzi w niczym Bogu, lecz Bóg zapłaci tym, którzy są wdzięczni.}[Koran 3;144]

Prorok (pokój z nim) zmarł w wieku 63 lat. Muhammad (pokój z nim) mieszkał w Mekce przez 40 lat zanim został powołany do głoszenia przesłania jako prorok. Po nadaniu mu przez Boga tej szlachetnej misji, następne 13 lat nawoływał ludzi do czystej monoteistycznej wiary, jaką jest islam. Później wyemigrował do Medyny i przebywał tam przez 10 lat. Nadal otrzymywał tam objawienie, aż do momentu, kiedy Kur’an został w całości przekazany, a religia islamu dopełniona.
A dr G. Lebon w jego książce „Cywilizacja Arabów” pisze tak: „Jeśli wartość ludzi mierzy się na podstawie ich szlachetnych czynów to Muhammad jest największą postacią wszechczasów. Niektórzy zachodni naukowcy zaczęli sprawiedliwie oceniać postać Muhammada pomimo, że fanatyzm religijny przeszkodził niektórym z nich w przyznaniu mu tej należnej Prorokowi zasługi.”

żródło: "Muhammad Wysłannik Boży pokój z Nim" Abdurrahman Alsheha

czy Prorok pościł w ramadanie?

Podobno Mohammed nie poscil w ramadanie, a dla swoich wyznawców uczynił to obowiązkiem. Czy to prawda?

Po pierwsze: to nie Prorok (pokój z nim) "kazał" pościć muzułmanom, ale Allah:

{To jest miesiąc ramadan, w którym został zesłany Koran - droga prosta dla ludzi i jasne dowody drogi prostej, i rozróżnienie. Kogo z was zastanie ten miesiąc, to niech pości w tym czasie. A ten, kto jest chory lub w podróży, to przez pewną liczbę innych dni. Bóg chce dać wam ulgę, a nie chce dla was utrudnienia; chce, żebyście dopełnili tę liczbę i żebyście głosili wielkość Boga za to, że On poprowadził was drogą prostą. Być może, będziecie wdzięczni!} [Koran 2:185]

Po drugie: nie jest to prawda. Dowodem są chociażby hadisy znajdujące się w zbiorze imama Buchari w rozdziale dot. postu:

1939. Przekazał Ibn Abbas: Prorokowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim)
upuszczano krew, kiedy pościł.

1944. Przekazał Ibn Abbas: Wysłannik Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) wyruszył do Mekki w ramadanie i pościł. Kiedy dotarł do al-Kadid, przerwał post i ludzie (którzy mu towarzyszyli) również przerwali post. Abu Abdullah powiedział, że al-Kadid to ziemia pokryta wodą pomiędzy Usfan a Qudaid.

1945. Przekazał Abu ad-Darda: "Wyruszyliśmy pewnego gorącego dnia z Wysłannikiem Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) w podroż, a było tak gorąco, że musieliśmy trzymać dłonie nad głowami z powodu upału. Żaden z nas nie pościł, poza Prorokiem i Ibn Rawaha."

1948. Przekazał Tawus: Ibn Abbas rzekł: "Wysłannik Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) wyruszył z Medyny do Mekki i pościł aż do Usfan, gdzie poprosił o wodę i uniósł rękę, by ludzie go zobaczyli." Ibn Abbas mawiał: "Wysłannik Allaha (czasami) pościł i (czasami) nie pościł w podroży, zatem ten to chciał mógł pościć, a kto nie chciał nie musiał."

1961. Przekazał Anas: Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) powiedział: "Nie praktykujcie postu ciągłego (wisal)." Ludzie powiedzieli Prorokowi: "Ale ty pościsz nieprzerwanie (wisal)." Prorok odpowiedział: "Ja nie jestem taki jak wy, ja otrzymuję pożywienie i picie (od Allaha) w nocy."

jak nazwano Proroka (pokój z nim) po urodzeniu?

Assalamu alaikum, Czy to prawda, że Prorok nazywał się Kotham, a imię Muhammad przyjął później?

Wa alejkum salam.

Nie jest to prawda. Dziecko zostało po urodzeniu nazwane Mohammed. W biografi Proroka (pokój z nim) Ar-Rahiq al-Makhtum, Rozdział 6. Narodziny Muhammada i okres czterdziestu lat przed misją czytamy:

Matka Muhammada natychmiast wysłała kogoś, by poinformował dziadka dziecka – Abdul-Muttaliba – o szczęśliwym wydarzeniu. Przybył on do niej, zabrał dziecko do Al-Kaby i modlił się do Allaha, dziękując Mu. Abdul-Muttalib nazwał noworodka Muhammad, choć imię to nie było wówczas popularne wśród Arabów. Siódmego dnia po narodzinach Muhammad został obrzezany, zgodnie ze zwyczajem Arabów.
[Ibn Hiszam 1/159,160; Zad Al-Ma'ad 1/18; Muhadarat Tareekh Al-Umam Al-Islamiyah 1/62]

czy Mohammad (pokój z nim) bił Aiszę?

Remi: Napisały Panie: "Sam Prorok nigdy nie uderzył ani nie obraził żadnej ze swych żon, Aisza powiedziała: Nigdy Prorok nie uderzył swojej kobiety, ani swego służącego." Ta sama Aisza przekazała, że Mahomet uderzył ją kiedyś w pierś tak, że ją to zabolało. Czy mogą Panie rozwinąć ten wątek?

(błędnie rozumiany hadis) Sahih Muslim, Księga 004, nr 2127:

Muhammad b. Qais rzekł (do ludzi): Czy mam wam powiedzieć (hadis Błogosławionego Proroka) przekazany przeze mnie i moją matkę? Myśleliśmy, że miał na myśli matkę, która go urodziła. Wtedy on (Muhammad b. Qais) powiedział, że tą, która go przekazała jest Aisza (Matka Wiernych – przyp. tłum.), a jej słowa brzmiały: Czy mam wam opowiedzieć o sobie i o Wysłanniku Allaha (pokój z nim)? Odpowiedzieliśmy: Tak. Ona powiedziała: Kiedy nadeszła moja kolej, by Wysłannik Allaha (pokój z nim) spędził noc ze mną, on odwrócił się na bok, włożył swój płaszcz, zdjął buty i umieścił je obok swoich stóp, rozłożył róg swej chusty na łóżku i położył się; leżał do czasu, aż sądził, że zasnęłam. Powoli zebrał swój płaszcz i założył powoli buty, otworzył drzwi i wyszedł, po czym delikatnie je zamknął. Zakryłam głowę, założyłam swą zasłonę, zacisnęłam pas i wyszłam, podążając za nim, aż dotarł on do Baqi’ (cmentarza w Medynie). Tam zatrzymał się i stał przez długi czas. Następnie wzniósł ręce trzy razy, a potem udał się w drogę powrotną, więc ja także zawróciłam. Przyspieszał kroku, więc i ja przyspieszałam kroku. Biegł i ja także biegłam. Doszedł (do domu) i ja także doszłam (do domu). Jednak wyprzedziłam go i weszłam (do domu pierwsza), a kiedy położyłam się w łóżku, on (Błogosławiony Prorok) wszedł (do domu) i spytał: Dlaczego dyszysz, Aiszo? Odpowiedziałam: Ależ nie ma ku temu żadnego powodu. On rzekł: Powiedz mi albo Przenikliwy i Świadomy mnie poinformuje (o całej historii). Odpowiedziałam: Wysłanniku Allaha, niech mój ojciec i matka będą okupem za ciebie (wyr.arab.) - i opowiedziałam mu całą historię. Spytał: Czy to ciemność (twojego cienia) widziałem przed sobą? Odpowiedziałam: Tak. On uderzył mnie w klatkę, co sprawiło mi ból, a następnie powiedział: Czy myślisz, że Allah i Jego Wysłannik postąpiliby z tobą niesprawiedliwie? Ona odrzekła: Cokolwiek ludzie ukryją, Allah się o tym dowie. On rzekł: Gabriel przybył do mnie, kiedy mnie widziałaś. Zawołał mnie, a ukrył to przed tobą. Odpowiedziałem na jego wezwanie, lecz także ukryłem to przed tobą (skoro nie przyszedł on do ciebie), gdyż nie byłaś w pełni ubrana. Myślałem, że zasnęłaś i nie chciałem cię obudzić, bojąc się, że możesz się wystraszyć. On (Gabriel) powiedział: Twój Pan polecił ci iść do mieszkańców Baqi’ (do tych, którzy leżą w grobach) i błagać o przebaczenie dla nich. Powiedziałem: Posłańcu Allaha, jak mam się za nich modlić (jak mam błagać o przebaczenie dla nich)? On odrzekł: Powiedz: Pokój z mieszkańcami tego miasta (cmentarza) spośród Wierzących i Muzułmanów, i niech Allah się zmiłuje nad tymi, którzy odeszli przed nami, i tymi, którzy przychodzą później, a my – jak Bóg zechce – do was dołączymy.

* * *

Odpowiedź na to błędne tłumaczenie:

Słowem użytym w tym hadisie, a przetłumaczonym jako "uderzył mnie" jest: ‏ ‏فلهدني - falahadnii. Imam Nawawi w swym Szarh oświadcza, że arabski rdzeń lahada według leksykografów oznacza „pchnąć, odepchnąć” (dafa’a). Użycie słowa „uderzyć” nie jest poprawnym tłumaczeniem. Zdanie to powinno być przetłumaczone tak (jak powiedział szeich Gfhaddad):

- Pchnął mnie w pierś pchnięciem, które sprawiło mi ból.

Po drugie, ma to związek z gestem Proroka – niech go Allah błogosławi – kojarzonym z odpędzeniem złego wpływu, podszeptu (waswas) i przekazaniem błogosławieństwa, jak pokazują następujące relacje:

1. Ubay ibn Ka’b powiedział:

"Przyszedł mi do głowy pewien rodzaj zaprzeczenia, który nie występował nawet w Dniach Ignorancji. Kiedy Wysłannik Allaha – oby Allah go błogosławił – zobaczył jak bardzo mnie to dotknęło, klepnął mnie w pierś. Oblał mnie pot i poczułem się, jak gdybym patrzył na Allaha w obawie.” (Sahih Muslim)

2. Dżarir ibn Abdullah Al Badżalî został posłany przez Proroka – oby Allah go błogosławił – na misję zniszczenia Dhu Al-Kahalasa, domu bożków w Chatham, nazywanego też Jemeńską Kabą. Dżarir opowiada:

„Jechałem wraz ze stu pięćdziesięcioma jeźdźcami, jednak nie siedziałem pewnie na koniu. Wspomniałem o tym Wysłannikowi Allaha – oby Allah go błogosławił – który następnie uderzył mnie dłonią w klatkę tak mocno, że mogłem na niej zobaczyć ślady jego palców, mówiąc: “O Allahu! Umocnij go i uczyń go liderem w prawości oraz właściwie prowadzonym! (Buchari, Muslim)

Więcej dowodów na to, że poprawnym tłumaczeniem jest „Pchnął mnie w pierś pchnięciem, które sprawiło mi ból”:

Aisza (oby Allah był z niej zadowolony) powiedział:a “Wysłannik Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) nigdy nie uderzył nikogo, z wyjątkiem gdy walczył na drodze Allaha. Nie uderzył też nigdy służącego ani kobiet.” (Zapisał Ibn Madża. Al-Albani sklasyfikował go jako Sahih)

Bicie żony nie może być postrzegane jako “w Sprawie Allaha” – hadis ten odnosi się do dżihadu na polu walki. „Kiedy zakazy Allaha zostały złamane” odnosi się do tych, którzy popełnili przestępstwo i do poddawania ich próbom, a następnie ukarania chłostą. Nie ma tu mowy o sposobie, w jaki mąż powinien traktować swą żonę. Zatem tutaj jasno widzimy w sahih (autentycznym) hadisie, iż Aisza wyraźnie powiedziała, że Prorok „nigdy nie uderzył żadnego służącego ani kobiet”.

Jest to także jasny dowód na to, że użycie słowa „uderzył” nie jest poprawnym tłumaczeniem. Raczej zdanie to powinno być przetłumaczone tak (jak powiedział Gf haddad):

- Pchnął mnie (lahadani) w pierś (fi sadri) pchnięciem (lahdatan), które sprawiło mi ból (awja'atni).

Aisza bint Abu Bakr, żona Proroka

Na początku polecamy zapoznać się z biografią Aiszy (-> TU). Teraz kiedy wiemy już trochę o niej więcej, omówimy kwestię dotyczącą jej wieku w dniu zamążpójścia. Jeśli chodzi o wiek Aiszy w dniu zamążpójścia:

• z jednej strony jest dosłownie klika hadisów, których przekazicielką ma być sama Aisza i wg których miała lat sześć lub siedem, kiedy małżeństwo zostało zawarte, a dziewięć kiedy zostało skonsumowane;
  

• z drugiej strony, mamy dowody wczesnych kronikarzy muzułmańskich, takich jak Ibn Ishaq, które wskazują, że Aisza miała wówczas od 12 do 14 lat, lub była nawet starsza.

Większość muzułmańskich uczonych przyjęło dosłownie przekazy Aiszy, że miała lat 9 kiedy małżeństwo został skonsumowane. Uznają oni, iż Aisza musiała być już w wieku lat 9 dojrzała fizycznie i wkroczyć w wiek dojrzałości płciowej, jak również podkreślają, że małżeństwa w tak młodym wieku były przed Rewolucją Przemysłową akceptowaną praktyką w przeważającej części świata.

Są jednak uczeni muzułmańscy, którzy wskazują na hadisy, które stoją w konflikcie z tymi, przypisywanymi Aiszy (dotyczącymi jej wieku). Jeśli inne tradycje są prawdziwe, oznaczało by to, iż albo Aisza popełniła błąd w obliczeniach, konfabulowała co do swego wieku w dniu zamążpójścia lub iż jej relacje (które zostały spisane ponad 100 lat po jej śmierci) mogły zostać zniekształcone. Jeśli zawierzymy hadisom, które mówią, że była już fizyczne dojrzała (wkroczyła w wiek dojrzałości płciowej) kiedy wyszła za mąż – co jest wielce prawdopodobne w świetle praktyk w innych społeczeństwach w których małżeństwo w młodym wieku jest częste – wówczas te hadisy od Ibn Ishaqa i Tabari’ego oraz innych są o wiele bardziej przekonywujące.

Lat 9 - hadisy

Aisza przekazała: Wysłannik Allaha ożenił się ze mną kiedy miałam lat sześć, i zamieszkałam w jego domu, kiedy miałam lat 9. [Sahih Muslim]

Przekazał Urwa (siostrzeniec Aiszy): Prorok spisał (kontrakt małżeński) z Aiszą, kiedy miała lat sześć, a skonsumował małżeństwo z nią, kiedy miała lat 9, i mieszkała z nim przez dziewięć lat (do jego śmierci). [Sahih Bukhari]

Przekazała Aisza, że Prorok ożenił się z nią kiedy miała lat sześć, a skonsumował małżeństwo kiedy miała lat dziewięc, a potem żyła z nim przez dziewięć lat (tzn. do jego śmierci). [Sahih Bukhari]

Przekazała Aisza: Bawiłam się lalkami w obecności Proroka, i moje koleżanki bawiły się ze mną. Kiedy Wysłannik Allaha wchodził (do mego domu) chowały się, ale Prorok wołał je aby dalej się ze mną bawiły. [Sahih Bukhari]

Przekazała Aisza: Prorok zaręczył się ze mną kiedy miałam lat sześć. Udaliśmy się do Medyny i zatrzymaliśmy w domu Harith Kharzradż. Potem zachorowałam i moje włosy zaczęły wypadać. Później moje włosy odrosły (znowu) i moja matka, Um Ruman, przyszła do mnie, kiedy bawiłam się na huśtawce z moimi koleżankami. Zawołała mnie, i poszłam do niej, nie wiedząc, czego ode mnie chce. Wzięła mnie za rękę i stanęłyśmy na progu domu. Brakowało mi tchu, a kiedy mój oddech się uspokoił, nabrała wody i obyła moją twarz i głowę. Potem zaprowadziła mnie do domu. W domu ujrzałam kilka Ansarek, które powiedziały: "Wszystkiego najlepszego, błogosławieństw Allaha i szczęścia”. Potem przekazała mnie im i one się mną zajęły. [Sahih Bukhari]

12-14/15 lat – dowody historyczne
Według rewizji Ibn Hiszama dotyczącej najwcześniejszej biografii Proroka Muhammada, autorstwa Ibn Ishaqa (zm. 768) Sirat Rasul Allah, Aisza przyjęła islam zanim uczynił to Umar ibn al-Chattab. Jeśli tak było, Aisza nie mogła mieć mniej niż lat 14 w pierwszym roku hidżra – kiedy wyszła za mąż. [Sira, Ibn Hisham, Tom. 1, 227 ]

Tabari przekazuje, że kiedy Abu Bakr planował emigrację do Etiopii (osiem lat przed hidżra), udał się do Mut‘ama, z którego synem Aisza była wówczas zaręczona – i poprosił go, aby zabrał Aiszę, jako żonę swego syna. Mut`am odmówił, ponieważ Abu Bakr przyjął islam. Gdyby Aisza miała tylko sześć lat, kiedy miały miejsce zaręczyny jej i Muhammada, nie byłoby jej wówczas na świecie, kiedy Abu Bakr podjął decyzję o emigracji do Etiopii. [Tahqiq aumar a Siddiqaha Ka'inat, Habibur-Rahman Kandhalwi, 38]

Tabari w swoim traktacie dotyczącym historii islamu przekazuje, że Abu Bakr miał czwórkę dzieci, i wszystkie urodziły się w erze dżahilija – tzw. ignorancji przed nadejściem islamu. Gdyby Aisza urodziła się w erze dżahilija, wówczas nie mogła by mieć mniej niż lat 14 w 1 roku hidżra. [Tarikh al-umam wa al-mamloo'k, Al-Tabari, Tom. 4, str. 50]

“Przed islamem, Abu Bakr wziął za żony dwie kobiety. Pierwszą była Fatima, córka Abdul-Uzza, która urodziła Abdullaha i Asmę. Potem ożenił się z Umm Ruman, która urodziła Abdur-Rahmana i Aiszę. Cała czwórka urodziła się przed islamem”.

Według Ibn Hadżara, Fatima była o pięć lat starsza od Aiszy. Fatima wg przekazów urodziła się, kiedy Muhammad miał 35 lat. Muhammad wyemigrował do Medyny, kiedy miał lat 52, a to oznacza, że Aisza miała lat 14 w pierwszym roku hidżra. [Tamyiz al-Sahabah, Ibn Hajar al-Asqalaniy, Tom. 4, 377]

Wg imama Wali-ud-Din Muhammada ibn Abdullah Al-Khatib (Mishkat al-Masabih) “(Asma) była siostrą Aiszy, żony Proroka, i była o dziesięć lat od niej starsza. W 73 roku hidżra, Asma umarła w wieku 100 lat”. To oznaczałoby, że Asma miała lat 28 w 1 roku hidżra, a to z kolei wskazywałoby na to, że Aisza miała lat 18 w 1 roku hidżra. Zatem Aisza miałaby lat 14-15 w dniu zaręczyn, zaś 19 kiedy małżeństwo zostało skonsumowane. Oznacza to, że urodziła się ona 4-5 lat przed pierwszymi objawieniami (misją proroczą Muhammada).

Ibn Kathir, w swojej książce Al-bidayya wal-nihaya, pisze: "Asma umarła w 73 roku hidżra, mając 100 lat. Była o 10 lat starsza od swojej siostry, Aiszy”.

Maulana Muhammad Ali; Living Thoughts of the Prophet Muhammad: “Wielkim nieporozumieniem jest wiek Aiszy, kiedy wyszła za mąż za Proroka. Ibn Sa‘d stwierdza w Tabaqat, że kiedy Prorok poprosił Abu Bakra (ojca Aiszy) o jej rękę, ten odpowiedział, że Aisza jest już zaręczona z Dżubairem, i że musi najpierw z nim tę kwestię omówić. To oznacza, że Aisza musiała już wówczas zbliżać się do wieku dojrzałości płciowej. Ponownie, Isaba, mówiąc o córce Proroka, Fatimie, mówi, że urodziła się pięć lat przed pierwszym objawieniem (nastaniem islamu) i była o około pięć lat starsza od Aiszy. To wskazuje na to, że Aisza musiała mieć około lat 10 (a nie sześć) w dniu zaręczyn. To poświadcza fakt, że Aisza jak sama stwierdza, kiedy sura Księżyc (w Koranie, sura 54) została objawiona, była wówczas dzieckiem, bawiła się i zapamiętała niektóre objawione wersety. Teraz 54 sura bez wątpienia została objawiona przed szóstym rokiem misji proroczej. Wszystko to wskazuje, na fakt, że Aisza nie mogła mieć mniej niż lat 10 w dniu zaręczyn. Jest również jeden przekaz w Tabaqat, że Aisza miała lat dziewięć w dniu zaręczyn.

Znów, faktem jest że zaręczyny miały miejsce w dziesiątym roku misji proroczej, w miesiącu szawwal, zaś małżeństwo zostało skonsumowane w drugim roku hidżra w tym samym miesiącu, co wskazuje, że pięć pełnych lat minęło między tymi dwoma wydarzeniami. A zatem nie ma wątpliwości, że Aisza miała co najmniej dziewięć lub dziesięć lat w dniu zaręczyn, a 14 lub 15 lat, kiedy małżeństwo zostało skonsumowane”.

W Sahih Bukhariego jest hadis: “W dniu bitwy pod Uhud, kiedy (niektórzy) ludzie wycofali się i zostawili Proroka, widziałem, Aiszę, córkę Abu Bakra, i Umm Sulaim, z sukniami uniesionymi tak, że widać było bransolety na ich kostkach, biegające z bukłakami z wodą (wg innego hadisu: “noszące bukłaki z wodą na plecach”). Potem wlewały wodę do ust ludzi, i wracały by napełnić bukłaki i znów wracały by nalać wody w usta ludzi”. Maulana Muhammad Ali pisze w komentarzu do tego hadisu: “Należy zaznaczyć, że Aisza dołączyła do domu Proroka jedynie na rok przed bitwą pod Uhud. A zatem miałaby wówczas tylko lat 10, który to wiek nie jest z pewnością odpowiednim do tego rodzaju pracy. To również wskazuje na to, że nie mogła mieć wówczas tylko lat 10.”

Dr Muzammil H. Siddiqi, były przewodniczący Islamic Society of North America oraz dyrektor Islamic Society of Orange County, Garden Grove, California; stwierdza: "Aisza była bardzo szczęśliwa w małżeństwie. Wspierała Proroka i uczyła się od niego islamu. Była nauczycielką wielu kobiet i mężczyzn swych czasów. Jej rodzice byli bardzo zadowoleni z tego małżeństwa. Historycznie nie jest potwierdzone, że Aisza miała lat 9, kiedy zamieszkała z Prorokiem. Są różne raporty, które określają jej wiek na od 9 do 24 lat. Jej dojrzałość, inteligencja oraz wkład jaki wniosła za życia Proroka, jak i po jego śmierci, wszystko wskazuje na to, że albo była zaprawdę wyjątkową dziewięciolatką, albo - musiała być starsza. [...] Nikt z współczesnych Prorokowi, żadnej z jego przyjaciół czy wrogów, nie dziwił się ani nie sprzeciwiał temu małżeństwu".

Małżeństwo z Zajnab

Prorok Muhammad (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) został wysłany do wszystkich ludzi, aby przekazać im Boskie Przesłanie. Jednak jego rola nie ograniczała się jedynie do ustnego przekazu, ale także jego sposób życia i zachowanie dostarczały ludziom wskazówek i odpowiedzi na wiele pytań. Stąd wielokrotnie Allah pokierował życiem Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) w taki sposób, aby jasno ukazać wiernym pewne kwestie. Jedną z nich jest małżeństwo Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) z Zajnab bint Dżahsz, byłą żoną jego adoptowanego syna – Zajda ibn Harithah. Aby lepiej temat zrozumieć, należy najpierw naświetlić całą sytuację.

W tamtych czasach niewolnictwo było szeroko rozpowszechnione. Dopiero islam je ograniczył, a także kładł nacisk na wyzwalanie niewolników. Przykład dał nam sam Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), który wyzwolił swojego niewolnika – Zajda, po czym go adoptował. Aby podkreślić równość ludzi – czy to wolnych, czy też oswobodzonych z niewoli – Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zwrócił się do Zajnab bint Dżahsz, aby poślubiła Zajda. Zajnab niezbyt entuzjastycznie spełniła to życzenie, jednak jej małżeństwo z Zajdem nie należało do udanych. Zajd poskarżył się Prorokowi (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim), lecz on powiedział mu: "Zatrzymaj przy sobie swoją żonę i bój się Boga!". Mimo to, po jakimś czasie doszło między nimi do rozwodu. Później Zajnab ponownie wyszła za mąż za samego Muhammada (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) zgodnie z nakazem Samego Allaha, co było wielką chlubą dla Zajnab. W owych czasach ludność stawiała adoptowanych synów na równi z rodzonymi pod względem praw i obowiązków, więc nie do pomyślenia było, aby poślubić byłą żonę adoptowanego syna. Poprzez to małżeństwo Allah pokazał więc jasno, że adopcja nie jest tym samym, co więzy krwi czy więzy mleczne, nic nie stoi więc na przeszkodzie, aby takie małżeństwo zawrzeć. Tak więc żeniąc się z Zajnab, Prorok (pokój i błogosławieństwo Allaha z nim) dał niezaprzeczalny dowód na dopuszczalność poślubienia byłych żon adoptowanych synów dla całej społeczności.

W ten sposób Allah wyjaśniał pewne kwestie zawarte w Koranie, aby stały się dla ludzi całkiem jasne. Odnośnie opisanej sytuacji, Allah powiedział:

{A kiedy powiedziałeś temu, którego Bóg obdarzył dobrodziejstwami i którego sam obdarzyłeś dobrodziejstwami: "Zatrzymaj przy sobie swoją żonę i bój się Boga!" - ty skrywałeś w swojej duszy to, co Bóg miał ujawnić, w obawie przed ludźmi; podczas gdy Bóg bardziej zasługuje na to, aby się Go obawiać. A kiedy Zaś wywiązał się względem niej ze wszystkich swoich powinności, daliśmy ją tobie za żonę, aby wierni nie mieli żadnej trudności, jeśli chodzi o żony i ich adoptowanych synów, kiedy wywiążą się względem nich ze swoich powinności. Rozkaz Boga ma być spełniony! Nie ma winy Proroka w tym, co nałożył na niego Bóg, zgodnie ze Swoim obyczajem ustanowionym przez Niego dla minionych pokoleń. Rozkaz Boga jest rozstrzygnięciem zdecydowanym dla tych, którzy przekazują posłannictwa Boga i obawiają się Go; dla tych, którzy się nie lękają nikogo innego, jak tylko Boga. Bóg wystarczy jako dobrze liczący! Muhammad nie jest ojcem żadnego z waszych mężczyzn, lecz jest Posłańcem Boga i pieczęcią proroków. Bóg jest o każdej rzeczy wszechwiedzący!} [33:37-40]

Monika

Polecana lektura:
Zajnab bint Dżahsz